All times are UTC + 1 hour [ DST ]




Post new topic Reply to topic  [ 55 posts ]  Go to page Previous  1, 2, 3  Next
 

AMFILOHIJE ZAHTIJEVAO DA SE BRIŠE DOKUMENT O AUTOKEFALNO
Author Message
PostPosted: Sun Dec 13, 2009 3:58 am 
Offline

Joined: Mon Dec 07, 2009 5:16 pm
Posts: 54
DOKUMENTI: KAKO JE AMFILOHIJE ZAHTIJEVAO DA SE BRIŠE DOKUMENT O AUTOKEFALNOSTI CPC

Rajko CEROVIĆ: Krivotvorite, Vaša svetosti


Image
Rajko Cerović

Kad poslanici SNP-a u crnogorskom parlamentu tvrde da su Crnogorsku autokefalnu crkvu anatemisale sve pravoslavne crkve u svijetu, predsjedavajući obično vještim manevrom izbjegne da pruži mogućnost nekome od drugomislećih narodnih predstavnika da im postavi najjednostavnije pitanje: Koja? Koje su to, zaista, pravoslavne crkve anatemisale Crnogorsku? Šta je to anatema i da li se njome može prosto mahati, kao odlukom mjesne zajednice?

Anatema, navodno stavljena na Crnogorsku pravoslavnu crkvu, čista je i beznadežna izmišljotina srpskog crkvenog vođstva. To što poslanici jedne parlamentarne partije dozvoljavaju sebi toliki stepen blamaže i neobaviještenosti i nije neko čudo, s obzirom na činjenicu da se i najuticajniji dio vlasti, najmanje jednom mjesečno, pred pismenim svijetom bruka onom, po besmislu čuvenom izjavom: "Mi priznajemo samo kanonsku pravoslavnu crkvu."

U okviru i vlasti i opozicije, u pravcu "iščašenja" svake logike najdalje je otišao potpredsjednik SNP-a i poslanik u Skupštini Crne Gore Zoran Žižić, izjavom: "Ja ću priznati da postoji Crnogorska pravoslavna crkva ako je prizna Vaseljenski sabor!"
Ništa manje?! Nevjerovatno je da Žižić, kao neosporno obrazovan čovjek (magistar je pravnih nauka), kao, uostalom, i dio vlasti, dozvoljava sebi toliki stepen javne neobaviještenosti, ali i jeftino nasjeda na Amfilohijeve, ili upute ministra vjera Slobodana Tomovića.

Posljednji Vaseljenski sabor održan je 787. godine, dakle prije tačno 1121 godinu, a svih sedam Vaseljenskih sabora, koliko ih priznaje Pravoslavna crkva, održani su između 325. i te 787. godine. Naravno, sve se to dogodilo prije šizme, odnosno podjele na istočno i zapadno hrišćanstvo. Dakle, prije 1054. godine. Vaseljenski sabor danas, ukoliko bi teorijski bio izvodljiv, podrazumijevao bi skup najvećih velikodostojnika čitavog hrišćanstva, dakle i katolika i pravoslavnih, a sila koja bi mogla producirati sličan skup za sada nije poznata.

Otkuda zaista ovoliko besmislica koje se javno i bez imalo stida izgovaraju na crnogorskoj političkoj sceni? Nije riječ samo o pedesetak godina proklamovanog ateizma, kao oficijelnog i obaveznog pogleda na svijet. Ne toliko ni o naučnoj insuficijenciji naših univerzitetskih titula i titulara, pa ni o školskom sistemu i nastavnim programima decenijama primjenjivanim nad generacijama, u kojima, opet, nije bilo nekih civilizacijski bitnih i nezaobilaznih sadržaja.

Radi se o sasvim drugoj stvari. Tragedija nosilaca i vlasnika pomenutih "misli" sastoji se u tome da oni slijepo slijede SPC, dakle da je uzimaju toliko ozbiljno da ne dovode u sumnju ni- jednu od njenih tvrdnji. Još im, nažalost, nije jasno da je SPC uvijek bila više politička, odnosno politikantsko-imperijalna, nego vjerska organizacija, pa da je kao takva, kažu poznavaoci crkvenih prilika, davno izgubila i stalno sve više gubi ugled među pravoslavnim crkvama u svijetu.

Stručnjaci za ovu oblast će vam uvijek reći - jedino kod SPC sve može. Ona može blagosiljati i podsticati zločine, navodno u ime srpskog naroda, može uprtiti ćivote svetaca i nositi ih nekažnjeno i antikanonski cestama i trgovima, može ćutati ili aplaudirati kad se ruše katoličke crkve ili islamske bogomolje, ali će diranje u srpske pravoslavne crkve i manastire tumačiti kao krah civilizacije i nepravdu nad nepravdama. Slagati, ili elegantnije rečeno - zaobići istinu, za SPC nije nikakav problem, pa i tražiti od drugih da lažu i falsifikuju za njen račun.

Samo u svjetlosti ovih podataka može se tumačiti vrhunsko svetogrđe mitropolita SPC u Crnoj Gori Amfilohija koji, zvaničnim pismom od 10. juna 1992. godine, sa memorandumom i pečatom Cetinjske primorske mitropolije, čiji ugled navodno čuva, i sličnim potpisom, zahtijeva ništa manje nego od moskovskog i patrijarha cijele Rusije, Njegove svetosti Alekseja II, da falsifikuje jedan od ključnih crkvenih dokumenata, i to još iz sredine prošlog vijeka!
Evo citata iz pomenutog pisma:

    "Naša smjernost (mitropolit Amfilohije ovdje misli na sebe - R.C.) poslije nedavnog susreta sa Njegovom svetošću, obraća se neodložnom molbom, i sa blagoslovom naše svetosti patrijarha Pavla, da donesete rješenje o nekanonskom i pogrešnom unošenju Crnogorske mitropolije kao autokefalne crkve u Diptih Ruske pravoslavne crkve 1850. godine i da tu odluku u Diptihu opovrgnete, jer su u našoj svetoj Srpskoj pravoslavnoj crkvi takve prilike da postoji tendencija raskola u Crnoj Gori."

Nevjerovatno!
Jedan od najvecih velikodostojnika SPC ne samo što bezočno traži od ruskog patrijarha da laže i falsifikuje, nego svojoj namjeri pridodaje i blagoslov srpskog patrijarha Pavla, sigurno ne bez njegove dozvole. Dakle, SPC zaista sve može. Jedan mitropolit se obraća patrijarhu - po broju vjernika sigurno najmoćnije pravoslavne crkve u svijetu - kao uličnoj protuvi ili sitnom prevarantu. Izbriši to, ukloni i falsifikuj, dakle, krivotvori - kaže mitropolit Amfilohije i to kome, ni manje ni više nego moskovskom patrijarhu cijele Rusije!

Za poznavaoce domaćih, i uopšte crkvenih prilika, ne radi se ni o kakvom iznenađenju. Srpska je crkva davno izgubila svaki osjećaj za realnost. Naravno, moskovski i patrijarh cijele Rusije, Njegova svetost Aleksej II, nije odgovorio na ovaj "delikatno" formulisani zahtjev. Suvišno je reći da drži do sebe i nema namjeru da tako kompromituje ne samo titulu koju nosi, nego ni Rusku pravoslavnu crkvu na čijem je čelu. Kako da Njegova svetost Aleksej II falsifikuje nešto što se bjelodano zna u čitavom pravoslavlju najmanje 145 godina unazad (Sintagma Carigradske patrijaršije od 1855) i što je, u krajnjem slučaju, nemoguće krivotvoriti?

Eto, pod geslom - sve se može, sve je ispravno i kanonsko, ako u određenom trenutku odgovara SPC. Mitropolit Amfilohije, srpski crkveni vrh i njihovi svetovni pomagači i saradnici vuku za nos i poslanika Žižića i prvake DPS-a ("Priznajemo samo kanonsku Srpsku pravoslavnu crkvu") servirajući im besmislice od kojih se mora zastidjeti svako ko imalo drži do sebe i vlastite pismenosti.

I još traže od ruskog patrijarha da se za njihov interes ponižava i kompromituje. Svetoj Srpskoj pravoslavnoj crkvi zaista ništa nije sveto.

No, vratimo se pojmu anateme, pomenutom na početku teksta. Anatema, kao najveća kazna za jednu crkvu ili njenog velikodostojnika, bila je primjenjivana u crkvi, a teorijski je moguća i danas. Na nesreću protivnika crnogorske crkvene samostalnosti, nikakva anatema se ne odnosi na Crnogorsku pravoslavnu crkvu, za razliku od Srpske nad kojom su izrečene čak dvije. Prva je ona ohridskog arhiepiskopa Hometijana stavljena na Savu Nemanjića, prvog srpskog arhiepiskopa koji je nezakonito (simonijom) kupio autokefaliju, odnosno bio hirotonisan za arhiepiskopa bez znanja i dozvole majke crkve, dakle Ohridske arhiepiskopije u čijem sastavu su bile Raska i Prizrenska eparhija. Druga anatema na SPC bačena je od carigradskog patrijarha u vrijeme cara Dušana, povodom nezakonitog podizanja Srpske arhiepiskopije na stepen patrijaršije 1346. godine.
Srpska pravoslavna crkva tvrdi da su obje anateme davno ukinute, ali su dokumenti o tome tobože negdje zatureni. Sve dok ne postoji pismeni dokaz o ukidanju najveće kazne anatema se i dalje proteže na kažnjenog. No, eto, pismeni su dokaz vjerovatno "slučajno" zagubili. Možda su se nestašna "deca" srpskih patrijarha i mitropolita igrala pomenutim gramatama.
Uostalom, u SPC ionako sve može.


Last edited by ?%!?#!? on Sun Dec 13, 2009 4:41 am, edited 1 time in total.

Top
 Profile  
 

Republika, 15. (?) maj, 2007.
PostPosted: Sun Dec 13, 2009 4:10 am 
Offline

Joined: Mon Dec 07, 2009 5:16 pm
Posts: 54
"REPUBLIKA" ISTRAŽUJE - Pedeset godina previranja u pravoslavnoj crkvi

Vladimir Jovanović: Raskoli



Tokom proteklih pola vijeka Srpsku pravoslavnu crkvu – koja je, u sadašnjem ustrojstvu i pod tim imenom, oformljena 1922. godine na bazi tomosa patrijarha Meletija carigradskog, odnosno na osnovu prvog crkvenog Ustava iz 1931. godine – potresa epidemija čak četiri raskola od kojih je samo jedan kako-tako prevaziđen.

CRNOGORSKA CRKVA:
U Crnoj Gori do podjele među pravoslavnima je došlo neposredno nakon postavljenja, od strane srpske Patrijaršije, episkopa Amfilohija (Radovića) banatskog na tron crnogorsko-primorske eparhije.
Odbor za vraćanje autokefalnosti formiran je uoči Božića 1991. a na crkveno-narodnom saboru na Cetinju, Lučindana 1993. godine, za poglavara obnovljene Crnogorske crkve je izabran vikarni episkop edmondski Antonije (Abramović), jerarh Pravoslavne ruske crkve u Americi (dobila autokefaliju od moskovske Patrijaršije 1970. godine), a prethodno sveštenik Srpske crkve, nastojatelj manastira Visoki Dečani i Savina.
Nakon upokojenja vladike Antonija, 1997. je za poglavara Crnogorske crkve izabran paroh rimski carigradske Patrijaršije Miraš Dedeić, koji je kao Mihailo rukopoložen za episkopa od strane patrijarha Pimena bugarskog i sedam vladika u Sabornom hramu Svete Paraskeve u Sofiji 15. marta 1998. a za Lučindan iste godine intronizovan na Cetinju u arhiepiskopa cetinjskog i mitropolita crnogorskog obnovljene Crnogorske crkve.
Beogradska Patrijaršija i njena pomjesna eparhija u Crnoj Gori reagovala je oštrim osudama i anatemama; ipak, niti jedan srpski crkveni autoritet – za razliku od brojnih laičkih sikofanta - nije se upuštao u negiranje činjenice da je Crnogorska crkva postojala i bila kanonski i liturgijski utemeljena do 1918. godine. Amfilohije se 10. juna 1992. obratio pismom patrijarhu Aleksiju Drugom sveruskom molbom da “donesete rješenje o nekanonskom i pogrešnom unošenju Crnogorske mitropolije kao autokefalne crkve u Diptih Ruske pravoslavne crkve 1850. godine i da tu odluku u Diptihu opovrgnete, jer su u našoj svetoj Srpskoj pravoslavnoj crkvi takve prilike da postoji tendencija raskola u Crnoj Gori”.
Amfilohije (čije ime u prijevodu, po vlastitoj tvrdnji, znači “dva voda vojnika” i pod tim je nazivom štampao svoja sabrana djela) je ustoličen 30. decembra 1991. godine, iako je dotadašnji mitropolit crnogorsko-primorski, Danilo (Dajković), još uvijek bio živ; upokojen je 1993. godine.
Formalno i nekanonsko ukidanje Crnogorske crkve nije bilo u skadu s Ustavom crnogorskog Svetog Sinoda (iz 1905). Takođe, ukidanje Crnogorske crkve obavilo je jedno necrkveno lice (regent Aleksandar Karađorđević) koje, u to vrijeme, nije bilo niti šef države (kralj Petar Karađorđević je još uvijek bio živ).
Kao dodatni odgovor na obnavljanje Crnogorske crkve, Srpska crkva je administrativno preuredila Crnu Goru i na njenoj teritoriji proširila nadležnosti eparhija iz susjednih država, Mitropolije dabro-bosanske (Sarajevo), Eparhije mileševske (Prijepolje) i Eparhije zahumsko-hercegovačke (Trebinje); formirala je i dvije nove eparhije unutar Crne Gore: Eparhiju budimljansko-nikšićku (Nikšić) 2001. i Eparhiju dioklijsku (Ostrog) 2004. godine.

MAKEDONSKA CRKVA:
Nakon deceniju i po dugih prepirki oko obnavljanja autokefalne arhiepiskopije u Makedoniji, srpski Sveti arhijerejski sabor je donio odluku (AS br.47/1959 i 6/1959) od 17. juna 1959. godine kojim je izrazao saglasnost s odlukama Drugog makedonskog crkveno-narodnog sabora i na taj način prihvatio obnovu Ohridske arhiepiskopije Svetoga Klimenta - time je stvorena Makedonska pravoslavna crkva.
Srpski Sabor je, tom odlukom, faktički priznao autonomiju Makedonske crkve, čiji je prvi poglavar bio arhiepiskop ohridski i mitropolit makedonski Dositej (Stojković), upokojen 1981. godine; interesantno je da je arhiepiskop Dositej bio Srbin iz Smederava.
Odluka je bila potvrđena i služenjem zajedničke arhijerejske liturgije Dositeja makedonskog i patrijarha Germana (Đorića) srpskog 19. jula 1959. u Crkvi svetog Mina u Skoplju; tom je prilikom obavljena i hirotonija episkoga prespansko-bitoljskog Klimenta. Nekoliko dana kasnije, hirotonisan je i episkop Naum zletovsko-strumički, donešen je crkveni Ustav i ustrojen Sveti Sinod makedonski koji je održavao kanonsko jedinstvo sa Srpskom crkvom priznajući patrijarha Germana za arhipastira.
Ali, sredinom 1960-ih došlo je do novih nesuglasica, jer se Srpska crkva protivila davanju autokefalije pravoslavnim Makedoncima; kao razlog je predočeno da u državi, tadašnjoj Jugoslaviji, može postojati samo jedna autokefalna katedra, naime – Patrijaršija u Beogradu. U Ohridu je 17. jula 1969. organizovan Treći makedonski crkveno-narodni saobor i donijeta je odluka o proglašenju autokefalnosti; dva dana kasnije, 19. jula na godišnjicu kada su Turci 1769. ukinuli Ohridsku arhiepiskopiju, makedonski arhijereji su liturgijom blagoslovili taj akt.
Nakon raspada SFRJ, Srpska crkva je krenula u kontraofanzivu i krajem 1992. donijela je odluku o djelimičnom poništenju svojih akata priznanja Makedonske crkve iz 1959. a za administratora eparhija u Makedoniji postavljen je patrijarh Pavle. Narednih godina vođeni su bezuspješni pregovori srpskih i makedonskih arhijereja, nakon kojih je Srpska crkva nesuspješno pokušala 2004. da postavi vladiku Jovana (Vraniševskog), u svojstvu srpskog egzarha, na čelo Ohridske arhiepiskopije, donoseći pritom i akt o raščinjenju drugih arhijereja makedonskih.
Jovan je ranije studirao Teološki fakuletat u Beogradu i bio je mitropolit povardarsko-veleški i član makedonskog Sinoda. On je uspio da u jednom manastiru (Nižepolje) kod Bitolja okupi 12 monaha i dvije monahinje; monasi su ga, u međuvremenu napustili, a monahinje pristupile Bugarskoj pravoslavnoj crkvi. Jovan je, nakon što je raščinjen, osuđen na dvoipogodišnju zatvorsku kaznu zbog širenja vjerske mržnje i pronevjera, a ovih dana je pozvan na novo suđenje zbog navodne pronevjere dodatnih 200.000 eura. Na čelu Makedonske crkve sada je arhiepiskop Stefan (Veljanovski).

SLOBODNA SRPSKA CRKVA:
Novi spor potresao je Srpsku crkvu 1963. kada je episkop Dionisije odvojio srpsku eparhiju u Sjevernoj Americi i oformio Slobodnu srpsku pravoslavnu crkvu. Arhimandrit Justin (Popović) optužio je za "prvi raskol u hiljadugodišnjoj istoriji srpskog naroda komunističke bogoborce i njihove saradnike". Dionisije optužuje patrijarha Germana i Patrijaršiju u Beogradu da su potpali pod uticaj Federalne komisije za vjerske odnose kao produžene ruke jugoslovenske komunističke vlasti. Uslijedio je scenario toliko puta viđen na ovim prostorima; Patrijaršija je raščinila Dionisija episkopskog čina na osnovu optužnice koja je imala 39 strana s navodima o Dionisijevoj utaji novca, razvratnom životu, intrigama, kanonskoj neposlušnost; Dionisije na crkveno-narodnom saboru u američkom gradu Libervilu odbacuje ekskomunikaciju.
- Crkva u slobodnom svijetu ne može da sluša crvenog patrijarha u Beogradu - tvrdili su vjernici (mahom emigranti i veterani četničkog pokreta) okupljeni oko Dionisija koji je intronizovan za novogračaničkog mitropolita u Libervilu. Patrijaršija je organizovala novih šest eparhija u Americi, Australiji i zapadnoj Evropi. Dionisije je upokojen 1979. a Slobodna srpska crkva nastavila je djelovanje nezavisno od Patrijaršije sve do početka 1992. kada je potpisan dokument Nacrt prelaznih uredaba za rukovođenje između Novogračaničke mitropolije i Srpske crkve, parafirali patrijarh Pavle i mitropolit Irinej novogračanički. Tokom decenija raskola, međutim, pale su tone međusobnih uvreda, proklinjanja i anatemi; uprkos obnavljanju liturgijskog i evharistijskog jedinstva “raskolnici” iz Slobodne srpske crkve, primljeni su, kako su to primijetili brojni autori, u njedra Patrijaršije bez pokajanja.
Ni nakon 15 godina spor još uvijek nije do kraja izglađen; dokument Nacrt prelaznih uredaba još uvijek je na snazi. Do administrativnog ujedinjenja nije došlo jer to podrazumijeva donošenje novog Ustava Srpske crkve; poput Crne Gore, postoji sporni status pravoslavne crkvene imovine u SAD-u, мada, kako primjećuje jedan autor “ni nepovjerenje i uzajamna netrpeljivost vjernika na obje strane njegovana tokom 29-ogodišnjeg raskola nijesu mali izazov”.

SRPSKI ZILOTI

Posljednji u nizu raskola je pojava starokalendaraca u Srbiji, inspirisanih pravoslavnim zilotama – pokretu koji je uzeo maha u Grčkoj i temelji se na borbi protiv ekumenizma, odnosno, protiv saradnje pravoslavne s rimokatoličkom crkvom (parola glasi: Pravoslavlje ili smrt!). Centar starokalendaraca je Esfigmen, jedini među 20 manastira Svete Gore koji se odmetnuo od jurisdikcije patrijarha Vartolomeja carigradskog; Esfigmen je povukao svog predstavnika (epistata) iz Protata (vrhovnog organa svetogorske “monaške republike”). U Srbiji starokalendarci sada imaju tri manastira (Svete Trojice na Avali, Beograd, Svetih Metodija i Kirila u Vrdniku, Irig, i ženski manastir na Kučajskim planinama, Bor) a predvodi ih jeromonah Akakije. - Srpska crkva je poslije Drugog svjetskog rata potpala pod vlast komunista, bogoboraca, koji su se na čelu sa Titom trudili da unište pravoslavlje – izjavio je jeromonah Akakije, dok je Efrosimija, igumanija manastira Stjenik, Čačak, kako kaže, protjerana jer se “usprotivila politici Srpske crkve”. - Izuzetno brutalno su izbacili iz Stjenika nas osam sestara noću u snijeg, a oca Akakija su vijali da mu lancima prebiju noge. Nekome je u interesu da nas zaplaši i protjera u Grčku, ali ostajemo – kazala je sestra Efrosimija. Srpski starokalendarci za vrhovnog poglavara priznaju arhiepiskopa Hrizostoma (Papadopulosa) atinskog, dok mediji tvrde da je njihov pokret zahvatio brojne manastire u Srbiji, uključujući i one na Fruškoj Gori. Reagovanja srpske jerarhije na starokalendarce su žestoka, udareno je po “raskolnicima”, pa je tako penzionisani episkop dr Atanasije (Jevtić) objavio knjigu “Zablude raskolnika, tzv. starokalendaraca” (Podgorica, 2004).


Top
 Profile  
 

Risto Sotona protiv Djeda Mraza
PostPosted: Sun Dec 13, 2009 4:13 am 
Offline

Joined: Mon Dec 07, 2009 5:16 pm
Posts: 54
Risto Sotona protiv Djeda Mraza: Tri kandidata za zamjenika

Svaki Srbin sv. Nikola


Image
Petar Luković

Vaskoliko dokazani talenat Srpske pravoslavne crkve (SPC) da otkriva i bespoštedno se suprostavlja mnogolikim zavjerama protiv vjerujućih Srba, demonstrirao je prošle nedjelje mitropolit crnogorsko-primorski Amfilohije, inače jedan od pravoslavnih savjetnika pregovaračkog tima za Kosovo; koristeći pauzu u svom mučeničkom političkom radu, popularni Risto Sotona – kako mu iz milja tepaju obožavaoci – tokom liturgije povodom praznika svetog Nikolaja (hrvatski: svetog Nikole) osvrnuo se na zločinačku ulogu Djeda Mraza, koji svojim podlim petokolonaškim djelovanjem već godinama podriva srpsku vjeru u domaće svetitelje.
Nakon što je objasnio da "svi evropski narodi i na istoku i na zapadu poštuju svetog oca Nikolaja jer je on taj koji donosi darove poput mudraca s istoka, naročito djeci", Amfilohije Nečastivi konačno je prešao na stvar i krenuo da guzi Djeda Mraza: "Tek u naše vrijeme i na zapadu, naročito u Americi, svetog Nikolaja zamjenjuju s onim lažljivim Djeda Mrazom kojeg, evo, i kod nas počinju da slave. To je nepostojeće, lažljivo biće preko kojeg se evropski narodi vraćaju paganstvu. Djeda Mraz nema nikakve veze sa crkvom Hristovom. To nije ličnost koja je postojala, Mraz dođe pa prođe pa ga tako nema smisla slaviti", upozorio je niskopreosvećeni Risto, ostavljajući za kraj svog potresnog izlaganja savjetodavnu rečenicu: "Umjesto da proslavljamo one žive ličnosti koje su postojale, koje postoje, koje su Boga proslavile i koje je On proslavio, mi obilježavamo nepostojeće biće, neko čudovište koje su izmislili Amerikanci radi svog biznisa."
Olako razmišljajući ko je taj koji ispunjava visoke Amfilohijeve kriterijume za budućeg Djeda Mraza – da je ličnost aktuelno živuća, da joj je Bog uzdanica i da donosi darove mudraca – logično je da sam nesebično pomislio na časnog oca Pahomija koji se godinama specijalizovao za poklone djeci, sguza, pedofilski efikasno, što ga je i kandidovalo da u društvu s Ristom Nečastivim bude predsjednik Analne grupe u pregovaračkom timu glede kosovske nezavisnosti. Ako već Pahomije (koji pet godina uspješno izbjegava sudske zamke Djeda Mraza jer se ne pojavljuje na sudu gdje ga čekaju dječaci kojima je penetrativno dijelio "poklone") može da bude predmet blage erotske kontraverze, pomisao da dr Vojislav Kalašnjikov-Koštunica zadovoljava Amifilohijeve vjerske aspiracije (živ je, vječito visi po manastirima, ne prestaje da se krsti u čudu što je još uvijek premijer, donosi darove mudraca u obliku vlastitih ministara), izgleda sasvim realna jer koji će nam q. lažni Djeda Mraz kad imamo dr Kalašnjikova čija nam crkvena zvona tutnje u ušima, irvase da ne pominjemo!
Konačno, definitivno treći kandidat za srpskog svetog Nikolu (hrvatski: Djeda Mraza) jeste đeneral Ratko Mladić, koji ne samo da je živ, zdrav, slobodan kao ptica, nego je i dokazani vjernik, o vrlini da druge daruje poklonima "mudraca" svečano govore desetak hiljada nagrađenih u Srebrenici i nekoliko hiljada smrtonosno darivanih granatama tokom slavnog bombardiranja Sarajeva; kako se ovih dana-nedjelja-mjeseci o Mladićevoj predaji govori kao o Uslovu Svih Uslova da se, tobože, pridružimo Evropi (za šta nas, iskreno, zabolje Paja Patak), mogućnost da đeneral Ratko postane oficijalni Djeda Mraz paravojne SPC družine veća je nego šansa da ga, zaista, neko u Srbiji ozbiljno traži.
Pa, nije Mladić Gotovina da se muva po Kanarskim ostrvima i da po hotelima naručuje vino, kad se čovjek obeznanjuje miropomaznom rakijom od manastira do manastira, svečano ubijeđen da ga čuva Bog čiji je on prvi pomoćnik!
U priču o Djeda Mladiću upleo se i srpski predsjednik Boris Tadić od kojeg su novinari tražili odgovor na pitanje: šta bi rekao Ratku da ga, recimo, negdje sretne. Sklon dijalozima iz meksičkih serija čiji emocionalni naboj nikako ne valja ignorisati, Boris je uskliknuo s ljubavlju: "Predajte se, Generale! Odmah se predajte i dokažite da ste častan čovjek i oficir, pokušajte da na sudu odbranite svoju nevinost, ukoliko ste nevini."
Moglo se, naravno, pretpostaviti da Srpski Santa Claus neće pasti na ovu ljubavnu izjavu Borisa Tadića, čija je odlučnost spram dokazanog ratnog zločinca negdje na nivou marketinške zloupotrebe u lokalnoj reklamnoj kampanji; umjesto da se lijepo preda i "odbrani svoju nevinost, ukoliko je nevin", što mu je Tadić poručio – Mladić se još više povukao u bezbrižnost kruga koji ga godinama štiti, svejedno je li to Vojska, BIA, policija ili patriotski građani, drogirani Ratkovim ljutim likom. Sve ove priče o datumima i uslovima – navodno: mora biti uhapšen do 2074. ili Srbija neće ući u Evropsku uniju do 2344. godine – vjerodostojne su koliko i Amfilohijeva ljubav prema irvasima iz Laponije!
Što će na kraju 2005. reći da smo godinu potrošili i da ništa nijesmo uradili: pregovore o kosovskoj nezavisnosti, odlazak Crne Gore nakon referenduma i Mladićevu dedamrazovsku predaju – logično ostavljamo godini koja dolazi, sve kupujući vrijeme koje je odavno isteklo!
Ali, kako je ovo Srbija u kojoj je svaki pravoslavac sv. Nikola – 2006. čekaćemo kad nam se prohtije: 14 dana kasnije, tek da vam pokažemo da i mi svog Djeda Mraza za trku imamo! Jer, narod koji slavi dvije nove godine ne mora da brine za svoju genijalnost!
Pitajte vašeg Djeda Mraza!

(Feral Tribune)

Petar LUKOVIĆ


Top
 Profile  
 

"Republika", 25. jul 2007.
PostPosted: Sun Dec 13, 2009 4:37 am 
Offline

Joined: Mon Dec 07, 2009 5:16 pm
Posts: 54
Uz jedan sveštenički nastup i totalno loše odsviranu stvar iz starog repertoara

Đavolska posla, drugi dio



Mrak. Amfilohije na sceni. I uz prepoznatljivo pojanje bojeno osudama i podjelama, ispisuje se još jedna stranica naše svakodnevice. Ipak, u suštini, sve je to stara priča. Na pozornici pjevač bez sluha, sa nekom svojom numerom koja, na žalost, čak nije ni u potrazi za bar jednim, jedinim pozitivnim tonom. No, kako žalosti na kugli zemaljskoj nikad dosta, ova slika koja ordinira na našim prostorima u trajanju od već više od 15 godina, zove se pravom predstavom. Mada, sve više preuzima prerogative šou programa. A prema elementarnim estradnim postulatima, šou mora da ide dalje, zar ne?

Amfilohije je svoje prve medijske nastupe ostvario još početkom devedesetih godina prošlog vijeka, u zemlji Srbiji. Bilo je to u vrijeme vladavine Miloševića i građanskih protesta kada, u potrazi za svojim mjestom u javnom životu, nije propuštao priliku da napadne tadašnje lidere opozicije i u smislu pouke po njima prospe to nešto drvlja i kamenja, izazove malo sumnje među onima koji su priželjkivali građansku državu i prozivali „socijalističke“ lopove (mada su lopovi, u suštini, oduvijek bili samo lopovi i ništa drugo – nap.a), te malo prikoči emocije pravoslavnog stanovništa usmjerenog na rušenje čovjeka za kojeg će se kasnije ispostaviti da je bio najveći dušmanin srpskog naroda.
Dokazi za to, naravno, vazda se mogu pronaći u prisjećanju na doba izolacije, decenijsko siromaštvo, ratove i nikad do kraja prebrojane smrti, jade i izbjeglice.
A onda je, Amfilohije, došao u Crnu Goru.
Naravno, kako je trebalo pripremiti scenu za nastup, najprije je malo prefarbao cetinjski manastir, kao – „uređenja radi“. Doduše, malo više molerski, slabo restauratorski.
Onda se pojavljivao tu i tamo, kao epizodista ali, otprilike, sa kapacitetom da može izvesti koju god rolu. No, otprilike, ta priželjkivana rola vođe, malo je odložena. Ali, javljao se, putovalo je to vremenom, pjevao je on svoju pjesmu, sve predstave i nastupi su bile propraćeni.
Doduše, samo na teritoriji Crne Gore, svakako. Druge teritorije su bile oslobođene njegovog prisustva.
I onda su došli The Rolling Stones.
I neznaveni su mogli da razvale vrata.
Pričalo se svašta. Bilo je i onih raspoloženih za totalnu nezainteresovanost, klasičan bojkot.
Tek, tada se i pročulo, a rеporter samo prenosi, da je ovdašnji svijet, taman na bruku i na sramotu, tjeran da ide na koncert Rolingstonsa. Bila je to samo jedna od onih sličnih priča, važećih iz vremena izbora ili referenduma, pod prijetnjom gubitka posla ili već nekakve drastične kazne.
Na drugoj strani, pročulo se i da je Srpska lista strogo zabranila svojim članovima odlazak na koncert grupe The Rolling Stones, najavljen u Budvi. Ili, kako se govorilo, a ovi iz Srpske liste naredili - ako ’oćete baš da ih gledate, idite u Beograd.
I tada se dogodilo.
Ispalo je da onih ljudi koji su poželjeli da jednom u životu vide i čuju grupu The Rolling Stones, nije faljivalo.
A ispalo je i da je to dobro za sve nas u Crnoj Gori.
U prevodu, naši Srbi slušaju Stounse.
Pravo slavlje.
Ne, nije pravoslavlje, samo istinsko slavlje, u smislu veselja, jedne gradske kulture i umjetnosti slušanja rhytm&blues muzike.
Svejedno, epilog je tamo gdje se našao Amfilohije da baš zbog toga označi bezbožnike i demone, sve da pokvari, još jednom osudi, obilježi i podjeli.
I ništa da ne ukapira.
Ili, kako se čini i bar po njegovom, ako bi u trećem milenijumu mogli da živimo ka’ u prvom, bilo bi idealno.
Ipak, ovom prilikom, još malo prisjećanja.
U ovom listu (broj od 13. jula 2007. godine – nap.a), uz priču o koncertu grupe The Rolling Stones, osvanuo je naslov – Đavolska posla.
Iako, od svih naslova, bila je to samo jedna kap.
I jedna zezalica više, ništa naročito.
Ipak, kako se ispostavilo da je dovođenje grupe The Rolling Stones i njihov koncert u Budvi, na teritoriji Crne Gore, bilo itekako dobro za čuvenje države Crne Gore u svijetu, zezanja više nije bilo.
I Amfilohije je potražio bezbožnike, demone, krivce.
Stara priča.
Ali, It’s only rock’n’roll.
Uostalom, pjesma Sympathy For The Devil, kao glavna asocijacija za objavljeni novinski naslov, nije ništa drugo do jedna angažovana pjesma, nastala potkraj šezdesetih godina prošlog vijeka, koja zemaljskom društvu i svakoj njegovoj licemjernoj tekovini trpa prst u oko i plazi jezik, to što može.
Naime, u toj pjesmi, autor (Jagger&Richards) vrlo ljubazno, glasno i jasno, uputno i strpljivo objašnjava da za sva postojeća zla na ovom svijetu nije kriv niko drugi do mi sami, ćutljivi, strašljivi i snishodljivi, skoro nikakvi.
I ta pjesma, oduvijek prozivka za hrabre i drugačije od ustaljenog, ustanovljeno dogmatskog i usmrđelog establišmenta, u svojoj suštini, samo je pjevljiva poruka koja upućuje na iskrenost, kao ultimativni manir koji smo dužni Stvoritelju.
Ali, kao što svi znamo, istinu nikad nije bilo nešto posebno teško izreći.
Teško je bilo samo živjeti sa njom.
I teško je, u današnje vrijeme, slušati trabunjanja o mržnji iz repertoara jednog sveštenika.
Na kraju, čak su i Rusi, nedavno, ućutkali onog svog, glavnog sveštenika, uz preporuku da sve to što priča sačuva za teritoriju crkve i da se ne pleka mnogo u živote običnih ljudi.
Zato, možda je vrijeme da i mi kažemo ovim domaćim (sveštenicima na vlasti, naravno, a na što ste vi mislili ? – nap.a) da prekinu sa svim tim svojim frustracijama i da nas ostave na miru.
Pa, neka i imamo pamet muve, kako smo već opomenuti.
Problem je, izgleda, što imamo pamćenje slona.
I što nikako nismo strašljivi, snishodljivi, neznaveni, skoro nikakvi.
A i što smo bili na koncertu The Rolling Stones. I u Budvi i u Beogradu.
I u tom društvu, dobro se zabavili.
A i što nismo bili sami već sa ljudima iz Srbije, Hrvatske, Albanije, Bosne, Rusije, turistima iz skandinavskih zemalja, sa onima iz Njemačke ili Engleske.
I isplazili jezik svemu.
Tek, izgleda da smo se te večeri, tako dobro raspoloženi, narugali i samom đavolu. I da mu je to mnogo zasmetalo. Boli, a?


Željko Vukmirović


Top
 Profile  
 

Krajem jula 2007.
PostPosted: Sun Dec 13, 2009 4:39 am 
Offline

Joined: Mon Dec 07, 2009 5:16 pm
Posts: 54
Izjava poglavara Srpske pravoslavne crkve u Crnoj Gori o koncertu ''Rolingstonsa'' iziritirala dio javnosti

Bitke „univerzalnog genija”




Izjava mitropolita Srpske pravoslavne crkve u Crnoj Gori - Amfilohija da su "Rollingstonsi" bezbožnici koji pjevaju demonske pjesme izazvala je burne reakcije naučne i kulturne javnosti. Upitani da prokomentarišu činjenicu da Amfilohije uzima sebi za pravo da se miješa u sve sfere društvenog, političkog i kulturnog života prof. dr Srđa Vukadinović, književnik i potpredsjednik DAN-u Sreten Perović i reditelj Blagota Eraković su jednoglasni da država mora oštrije da reaguje na njegove javne nastupe

Poglavar Srpske pravoslavne crkve u Crnoj Gori Amfilohije Radović je prekjuče na skupu u Martinićima, gdje je povodom 211 godina bitke na Martinićima služio svetu arhijerejsku liturgiju u crkvi Svetog Đorđa, između ostalog, rekao da su "Rollingstonsi" bezbožnici koji pjevaju demonske pjesme.

- Moćan je čovjek koji živi u strahu od Boga, i to bi trebali znati oni koji su u Crnu Goru i Srbiju doveli bezbožnu grupu da pjeva demonske pjesme i tjerali omladinu da svemu tome aplaudira - kazao je on.
"Rolingstonsi" su 9. jula nastupili u Budvi, a glavni inicijator i organizator njihovog dolaska bio je potpredsjednik Demokratske partije socijalista Svetozar Marović, koji je preko uticajnih poznanika iz inostranstva uspio da ubijedi menadžere grupe da "Stounsi" nastupe u Crnoj Gori.
- Amfilohijeva izjava ne treba da čudi, jer njemu ''Rolingstonsi'' smetaju zato što su produkt modernog doba koje smeta njegovom eksremnom tradicionalizmu i ekstremizmu – ocjena je prof. dr Srđe Vukadinovića.
On je naglasio da samim tim što su svirali u Crnoj Gori učinili su mnogo više na popularizaciji naše države na mapi svijeta nego što će to ikada učiniti i Amfilohije i njegovi sljedbenici. Prema Vukadinovićevim riječima i posljednja Amfilohijeva izjava samo je potvrđuje koliko je spreman da uvaži određene različitosti.
- Nesporna je činjenica da jedan značajan broj ljudi i u Crnoj Gori i van nje ne vjeruje u to što vjeruje Amfilohije Radović, već u dostignuća nauke i tehnologije. I oni ne strahuju niti od boga niti od Amfilohija, njihov strah zasnovan je na objašnjivom i realnom i oni pokušavaju tome da se suprotstave - objašnjava Vukadinović.
Naš sagovornik podsjeća da je muzika koju sviraju ''Rolingstonsi'' urbana i trend modernizma, pa Amifilohijeva izjava da oni pjevaju demonske pjesme, po njemu nije ništa drugo nego spoj ekstremizma i primitivizma.
- Crkveni velikodostojnici treba da se sjete da moderno doba nastaje pobjedom sekularnog principa u tumačenju svijeta tako da religija nužno ostaje kao individualno mjesto pojedinca. Budući da je religija stvar privatnosti ne može i ne treba da ulazi na ovaj način u javnost - smatra Vukadinović.
On zaključuje da Amfilohije i njegovi sljedbenici to ne shvataju i da oni Srpsku pravoslavnu crkvu pokušavaju da uzdignu na nivo državne crkve u Crnoj Gori kao što su to uradili i u Srbiji.
Vukadinović podsjeća da je u svim razvijenim zemljama crkva odvojena od države upravo zbog toga da političko ne ulazi u duhovnu sferu i obrnuto.
- Gospodin Amfilohije, od samog početka, i to ne bez učešća i podrške aktuelne crnogorske vlasti, miješa se u sve sfere društveno-političkog i kulturnog života Crne Gore – podsjeća Sreten Perović.
On ističe da mitropolit Amfilohije uvijek djeluje u istom pravcu, i to isključivo na štetu svega što je Crnoj Gori osnova političkog, kulturnog, nacionalnog, ali i kuturnog identiteta.
- No to nije svojstveno samo njemu u Srpskoj pravoslavnoj crkvi, jer u njoj ima dovoljno uzora koji su mrzjeli Evropu - kaže Perović.
Naš sagovornik napominje da Amfilohije, i pored toga što je školovan u Zapadnoj Evropi, pa i u samom Vatikanu, uporno slijedi liniju mržnje.
- Umjesto da bude čovjek evropskog kulturnog duha, jer je, između ostalog, i znalac nekoliko evropskih jezika, Amifilohije nije otišao dalje od njegovih gusala i guslanja sa Dubrovačkog ratišta - kaže Perović.
Najnovije komentarisanje čak i uskomuzičkog događaja jasan je signal da je njemu to dozvoljeno, odnosno da ima podršku crnogorske državne vlasti - ocjena je Perovića, uz opasku da Radoviću ''sada smetaju 'Rolingstonsi' isto kao što mu smetaju i svi ostali narodi nesrpskog porijekla''.
Reditelj Blagota Eraković smatra da je mitropolit Srpske pravoslavne crkve u Crnoj Gori postao univerzalni genije čovječanstva koji svemu daje mjeru svoga promišljanja i politike koju vodi za drugog protiv Crne Gore.
Do sada nijesmo znali, ali nam je Amfilohije stavio na znanje da se on razumije i u rok muziku.
- Izjava da su Rolingstonsi bezbožnici koji pjevaju demonske pjesme ima i drugu ravan koja ukazuje na mjeru uspješnosti i koliko su jedan na drugog ''uticali'' on i potpredsjednik DPS-a Svetozar Marović tokom nedavne prepiske u medijima - smatra Eraković.

Ministarstvo kulture ćuti

Ministar kulture sporta i medija Predrag Sekulić nije želio juče da komentariše izjavu mitropolita Amfilohija. On smatra da bi svaka njegova izjava bila politički tumačena, budući da je sada i direktor partije. Upitan da li bi neko drugi iz Ministarstva kulture mogao prokomentarisati navode Amfilohija, Sekulić je kratko odgovorio. - Teško da bi iko, kad ne želi ministar – riječi su Sekulića.

Slavko Raspopović

http://www.republika.cg.yu/naslovna.phtml?akcija=vijest&id=82266


Top
 Profile  
 

09.01.2010., Vijesti
PostPosted: Sun Jan 10, 2010 12:46 am 
Offline

Joined: Mon Dec 07, 2009 5:16 pm
Posts: 54
BEOGRAD - PALANKA IMA SVOJU MJERU ZA SVE – PA I ZA ŽIVOT I SMRT

Mitropolitova tužna radost



Kada je onog ranog novembarskog popodneva u snu umro patrijarh Pavle, tužnu vijest je javnosti objavio prvi čovjek Sinoda SPC – sada čuvar upražnjenog trona – mitropolit Amfilohije. To je bilo uistinu dosta neobično, jer mitropolit se zaplakao u mikrofon. Jecao je, i za to treba imati razumijevanja – ljudski i hrišćanski je žaliti i tugovati za nekim. “Plaču i ridaju” stoji u tekstu iskreno dirljive zaupokojene liturgije. Dokoni zajedljivci, kojima smo se opirali, govorili su i pitali da li je ta tuga iskrena. I odjednom, u poslanici za Božić 2010. koju je čitao mitropolit Amfilohije, stoji sintagma, koja, zbunjuje. Pomenuo je mitropolit nekakvu “radosnu tugu” koja je obuzela i njega i narod srpski i SPC.

Oni koji vole igru riječi, sa svim konotacijama, sada se pitaju da li je to bila radosna tuga ili neka tužna žalost, jer semantička igra riječi ipak razlikuje elemente koji se isključuju. Kako god ta igra bila dovedena do vrhunca, smisao po zakonu semantike ne smije biti narušen. Ipak, u odbranu mitropolitovu valja nešto precizirati: za hrićanina je smrt prelazak u drugi, bolji svijet, ali to ne isključuje plač i tugu, pa čak kod Crnogoraca recimo i grebanje lica i siječenje kose u žalosti za pokojnikom. Možda je Amfilohije na to mislio, ali kako je kazao – i to u poslanici za Božić – djeluje šokantno. I sasvim neukusno, kao utjeha onima koji za patrijarhom Pavlom još žale.
Ovako, sve djeluje patetično i u ratničko-patrijarhalnoj tradiciji lelekanja heroja.

Ta tradicija nema dublje veze sa smislom hrišćanstva i Isusove poruke svijetu i čovjeku. S krsta je Isus zavapio Ocu s prekorom zašto ga je napustio, a u vrtu se Getsemanskom molio u krvavom znoju da ga mimoiđe čaša smrti. Ni pomena nema o tome da je smrt Dan radosti, jer hrišćanstvo je religija živih – negdje kod sv. Luke ima ono mjesto poruke “da ostavimo mrtvima da sahranjuju mrtve”.
Da nevolja bude veća, ovaj običaj je djelo laika i dvorskih pjesnika i ideologa iz nedavnog vremena. Riječ je Prvom slavuju miloševićevskog nacionalizma, Matiji Bećkoviću, koji u jednom zapisu objavljenom u “Politici” krajem 2007. i u pjesmi koja ga prati, kaže o patrijarhu Pavlu – Svi plaču, samo se on raduje.

Pjesma je patetična, bezdana i loša, sazdana od iskaza koji se pripisuju patrijarhu Pavlu s porukom: “Radujmo se smrti, u njoj je spasenje”. U spisima i objavljenim homelijama pokojnog patrijarha Pavla nema ni traga nekoj apoteozi smrti.
Pred nama su danas svima dosupna svjedočanstva prisutnih u času smrti patrijarhove – od sestara do ljekara – koja kazuju da je patrijarh Pavle smrt dočeo ljudski, mirno i strpljivo. Tako umiru hrišćani – jer hrišćanstvo je za žive, i za one koji su izabrali nadu za svoju saputnicu do posljednjeg daha. Sve se može, pa i smrt, banalizovati u palanci duha, jer palanka zna samo za jednu mjeru – za svoju mjeru svega, pa i života i smrti.


Mirko ĐORĐEVIĆ


Top
 Profile  
 

HELSINSKI ODBOR ZA LjUDSKA PRAVA U SRBIJI:
PostPosted: Sun Mar 07, 2010 3:32 am 
Offline

Joined: Mon Dec 07, 2009 5:16 pm
Posts: 54
http://www.pcnen.com/novi/analize/2003/022.htm#_ftn27

HELSINSKI ODBOR ZA LjUDSKA PRAVA U SRBIJI: Politicke aspiracije Srpske pravoslavne crkve


Nakon pet decenija komunistickog razdoblja, Srpska pravoslavna crkva je na javnu scenu u Srbiji vracena s dolaskom Milosevica na vlast, kako bi pomogla u operacionalizaciji srpskog nacionalnog programa. Crkva je u tome doista odigrala znacajnu ulogu. S jedne strane, dala je snazan doprinos budjenju etnonacionalizma i velikodrzavnog raspolozenja najsirih slojeva naroda, manipulisuci religijskim i nacionalnim osecanjima gradjana u cisto politicke svrhe, dok je, s druge strane, pruzala i neposrednu podrsku samom rezimu Slobodana Milosevica. Ipak, do institucionalizacije njenog povratka u sferu javnog zivota nije doslo, s obzirom na nerasciscen odnos koji je Milosevicev rezim imao prema komunistickom ideoloskom nasledju, koje je, izmedju ostalog, podrazumevalo i laicki karakter drzave.

Odlaskom Milosevica i dolaskom nove vlasti, koja svoj legitimitet otvoreno i manifestno temelji u antikomunizmu, nestalo je ideoloskih prepreka za legalizaciju vec daleko odmaklog procesa povratka Srpske pravoslavne crkve u sferu javnog i otpoceo je ubrzan rad na institucionalnom napustanju sekularnog principa na svim nivoima zivota drustva i drzave.

1. Osporavanje nacela odvojenosti crkve od drzave i narusavanje verskih sloboda i ravnopravnosti

Proces redefinisanja odnosa crkve i drzave zapocet je uvodjenjem veronauke, kao konfesionalne nastave, u drzavni vaspitno-obrazovni sistem. Veronauka je naprecac uvedena u osnovne i srednje skole, uoci pocetka skolske 2001/2002. godine putem Uredbe Vlade Srbije (jul 2001), uprkos jakom otporu javnosti, takoreci bez ikakvih kadrovskih i programskih priprema i uz grubo krsenje republickog i saveznog ustava. Vazeci ustav prekrsen je visestruko – pocev od samog nacela odvojenosti crkve od drzave, preko flagrantne povrede propisa o privatnosti verskih uverenja kao i slobode savesti, do faktickog ukidanja verske ravnopravnosti priznavanjem prava na versku nastavu samo onim konfesijama koje su izrekom pobrojane u Uredbi. Odmah nakon ulaska u drzavne skole, Crkva je usla u Vojsku Jugoslavije. Usledio je zahtev da Bogoslovski fakultet udje u sastav drzavnog Univerziteta, kao i pitanje povratka crkvene imovine. Ova dva pitanja jos uvek cekaju svoje zakonsko razresenje.

Crkva, kao i resorna ministarstva, ne kriju da sve te mere smatraju samo prvim koracima u pravcu napustanja ustavom proglasenog nacela o odvojenosti crkve i drzave i uspostavljanja nekog oblika njihovog jedinstva. Neretko se pominje Grcka i njen model drzavne crkve kao idealan. “Drzava bi morala pravoslavlje da proglasi drzavnom religijom, odnosno nasa drzava treba da se verifikuje kao pravloslavna drzava, u kojoj bi druge veroispovesti doduse imale pravo na postojanje, ali ne bi bile u istom rangu sa pravoslavljem i samo ako one po oceni SPC ne bi bile satanisticke” (Kancelarije za veronauku pri Patrijarsiji).[1] Bivsi dekan Bogoslovskog fakulteta, Radovan Bigovic, smatra da “religija nije privatno emotivno osecanje, kako se to kod nas jos tumaci”[2], a u svom zvanicnom obracanju javnosti, SPC ostro napada stanoviste po kome veroispovest treba da predstavlja privatnu stvar pojedinca i pristalice laicke drzave naziva “sledbenicima Satane”.[3]

Bivsi savezni ministar vera, Bogoljub Sijakovic, takodje odbacuje model odvojenosti crkve od drzave kao nesaglasan sa srpskom tradicijom i zalaze se za resenje koje bi imalo elemente razlicitih modela jedinstva – od drzavne crkve, preko “simfonije” izmedju drzave i crkve, do modela priznatih crkava kao u Kraljevini Jugoslaviji. Sam patrijarh SPC prednost daje “simfoniji”. “Smatramo da je najbolji odnos izmedju drzave i Crkve onaj koji je vec bivao i pre, to je simfonija – saglasnost izmedju drzave, odnosno drustva i Crkve.”[4] Ovaj model crkveno-drzavnih odnosa, koji je uoblicen u Vizantiji i vremenom evoluirao u sistem koji daje svetu sankciju nacionalnoj drzavi, u moderno doba postao je osnov na kome je nastao “crkveni nacionalizam”.

U samoj Crkvi postoje i pojedinci koji ideje o jedinstvu drzave i crkve odbacuju kao anahrone i stetne po interese same Crkve. “Ovde i dalje ima pokusaja da se napravi bozija drzava po vizantijskom uzoru. Ta vizantijska simfonija izmedju crkve i drzave danas je potpuni apsurd i prepreka da SPC zauzme pravo mesto” – smatra djakon Nenad Ilic, dodajuci da Crkva treba da bude odvojena od drzave i politike kako bi se “vratila svom izvornom smislu”.[5] Tesko je ustanoviti da li ovakvi stavovi nailaze na podrsku u redovima viseg svestenstva. U obracanju javnosti, ovakvi glasovi sasvim su retki.

Iako konacno resenje pitanja odnosa drzave i crkve, odnosno njegovo temeljno preuredjenje, ne moze biti ustanovljeno bez revizije postojeceg ustava, napustanje principa odvojenosti crkve od drzave fakticki je vec obavljeno posrednim putem i to, za sad, po modelu priznatih crkava.

Vec je Uredba vlade Srbije o uvodjenju veronauke ustanovila kategoriju “tradicionalnih crkava i verskih zajednica”, precizirajuci crkve, odnosno konfesije koje toj kategoriji pripadaju (njih sedam). Rec je o kategoriji koju ne poznaje vazeci pravni poredak Srbije i koja je diskriminatorska prema ostalim konfesijama. U medjuvremenu, koncept priznatih crkvi – pod nazivom “tradicionalne”, “velike u svetu poznate” crkve i sl. – legitimisan je na razlicite nacine, na svim nivoima, i gotovo da se vise i ne dovodi u pitanje, osim u pogledu broja crkava koje drzava treba da prizna. Zalazuci se za povratak crkvene imovine, Ministar vera u vladi Srbije pravo na povratak priznaje samo “tradicionalnim crkvama i verskim zajednicama kojih ima sedam...”[6] A, u zahtevu SPC, kojim se trazi pristup Crkve javnom radiodifuznom servisu, koji je potpisao patrijarh, navode se SPC i druge “istorijske, odnosno tradicionalne verske zajednice”, koje se ne odredjuju poimenicno.[7]

Glasilo SPC Pravoslavlje ide jos dalje, pa predlazuci da se umesto zakona o verskim slobodama donese “zakon o Crkvi”, zastupa stanoviste da je pogresno prenebregavati “cinjenicu da je Crkva jedna” i izjednacavati sa njom “sve sto je bilo ko i bilo kad nazvao verskom zajednicom, sve ono sto je nastalo doslovno juce, na skupu nekog tajnog drustva, sekte ili ljudi koji su verski zalutali... ili su cak podlozni verskom terorizmu...”[8]

Ovakvo tumacenje verskih sloboda veoma je rasireno u crkvenim krugovima. U kategoriju sekti svrstavaju se brojne crkve i verske zajednice, uglavnom protestantske. Prema njima se, kao prema “sektama”, iskazuje jaka netrpeljivost, ponekad cak i otvorena agresivnost. “Nad srpskim narodom se planski i sistematski sprovodi zlo, koje je Vladika Nikolaj tako dobro primetio: duhovni genocid preko mnogobrojnih sekti – protestantskih, dalekoistocnih i satanskih” – pise Pravoslavlje.[9] Preko Pravoslavlja se siri strah od zavere Zapada usmerene na duhovni genocid srpskog naroda koji treba da se obavi posredstvom “sekti”. Postoji “plan o sistematskom pokrivanju cele Srbije i Crne Gore mrezom sekti”.[10] I dalje: “Nije ovde rec ni o kakvoj adventistickoj crkvi... Ovde je rec o adventistima ili u nasem narodu poznatim kao sekta subotara”. “Njihova pojava i... pojacan medijski nastup” predstavlja “Boziju opomenu i zvona na uzbunu Srpskoj pravoslavnoj crkvi, njenim vernicima i njenom svestenstvu”, slicno kao posle Prvog svetskog rata, kada je “kao spontani odgovor” na pojavu “sekti” i njihovu “avangardnu propagandu”, stvoren “poznati bogomaljacki pokret” – to “ najvece i najvelicanstvenije cudo u novijoj istoriji nase crkve”, ciji je vodja i organizator bio “Sveti vladika Nikolaj”. “Mozda ce ova sektaska aktivnost... roditi novog Nikolaja koji je potrebniji danas vise nego ikad” – kaze protodjakon i glavni urednik radio stanice Glas crkve (Valjevo) i istoimenog casopisa, Ljubomir Rankovic.[11]

Pozivanje na vladiku Nikolaja kao na najvisi autoritet u srpskom pravoslavlju karakteristika je u komunikaciji SPC sa pastvom. Vladika Nikolaj je kultna licnost najkonzervativnije, danas dominantne struje u SPC,[12] cije su temeljne odrednice antizapadnjastvo u najsirem smislu i nacionalizam s elementima fasizma. Mosti vladike Nikolaja prenete su u Srbiju u maju 1991, u danima kada je Srbija otpocinjala rat na teritoriji bivse Jugoslavije, a u skladu sa nastojanjem Milosevicevog rezima da izvrsi sto efikasniju mobilizaciju nacionalisticke euforije i proratnog raspolozenja. Nakon 5. oktobra, SPC jos upadljivije promovise vladiku Nikolaja. Ona ga kvalifikuje “najvecim Srbinom posle sv. Save”, stvarajuci od njega mit u narodu i “zastitni znak srpstva i pravoslavlja”. Tako, na primer, Crkva, u prisustvu samog vrha vojne hijerarhije, generala Nebojse Pavkovica, na dan 24. marta, na godisnjicu pocetka NATO intervencije u Srbiji, u manastiru Soko otkriva spomenik[13] ovom kontroverznom vladiki, koji je iskazivao otvoreno postovanje prema Hitleru i cija je misao, izmedju ostalog, sadrzala neuvijeni antisemitizam.[14] Nedavno je Savez jevrejskih opstina Srbije i Crne Gore, konstatujuci da je posle 5. oktobra antisemitizam u porastu, naveo knjigu vladike Nikolaja Reci srpskom narodu iza tamnickih prozora kao primer “najogavnijeg antisemitizma”, u kome su Jevreji “sinonim za djavola”.[15]

Aktuelno glorifikovanje vladike Nikolaja povezano je u velikoj meri sa nastojanjem Crkve da se izbori za poseban polozaj u drzavi. Pozivanje na Nikolaja uobicajena je “argumentacija” s kojom SPC druge crkve kvalifikuje kao sekte i, fakticki, brani ideju o uvodjenju drzavne crkve.

Imajuci u vidu ovakvo razumevanje verskih sloboda od strane Srpske pravoslavne crkve, a koje se svodi na fakticko negiranje tih sloboda, nisu neocekivani cesti izlivi netolerancije prema drugim veroispovestima, pa cak i nasilje poput onog ispred Patrijarsije, kojim su vernici Anglikanske crkve spreceni da prisustvuju Bozicnoj liturgiji.[16]

2. Pretenzije na moralni i ideoloski monopol u drustvu.

Netolerancija i agresivnost

Nakon 5. oktobra, snazno i manifestno podrzavana od samog vrha vlasti SRJ, posebno njenog predsednika, Vojislava Kostunice, Srpska pravoslavna crkva se sve otvorenije namece kao vrhovni moralni i ideoloski arbitar – pocev od vaspitanja dece i omladine, do sveukupne kulturne i civilizacijske orijentacije drustva u celini. Vrednosti koje, pri tome, promovise, takoreci bez izuzetka, odlikuju se krajnjom arhaicnoscu, kolektivizmom, antizapadnjastvom i ksenofobijom, dok je nacin na koji ih promovise obelezen visokim stepenom netolerancije, pa, cak, i agresivnosti.

Posebnu aktivnost Srpska pravoslavna crkva pokazuje kada je u pitanju arbitriranje u vaspitanju dece i omladine. U tom pogledu, ona stoji na stanovistu da je “Crkvu odvojiti od skole isto kao i majku odvojiti od deteta…”[17], te da svi oni koji se protive tome da verska dogma cini temelj moralnog vaspitanja predstavljaju “sledbenike Satane”[18].

U odnosu prema ateistima SPC upotrebljava govor mrznje u najcistijem obliku. Odsustvo zadrske i lakoca s kojom to cini u dobroj meri proisticu iz okolnosti da ona ateizam povezuje sa komunizmom i zapadnjastvom – fenomenima za koje pretpostavlja da su tokom poslednjih petnaest godina delegitimisani u srpskom drustvu.

“Srbofobija i bogoborstvo komunistickih hordi... ucinili su itekako veliku pustos na duhovnom polju Srpstva. U grobnici srpskog naroda, odnosno u SFRJ, skolstvo je bilo sazdano na temeljima ateizma... Vekovima je bogoljublje krasilo srpski nacion... a danas smo beslovesna rulja koju svaki hohstapler uspeva da zavede i prevari. Daljom amerikanizacijom i bezverjem postajemo janjicari novog doba” – pise list Pravoslavlje.[19]

U bozicnoj poslanici za 2002. godinu, Patrijarh SPC je roditelje ateiste optuzio da su “gurnuli sopstveni porod na puteve lazne srece i lazne slobode...”, te da su “upropastili svojoj deci zivot...”[20] Delegitimisanju ateizma pridruzuju se i oba ministra vera – Republike Srbije i Savezne Republike Jugoslavije. Za republickog ministra, Vojislava Milovanovica, ateizam je krivac za ratove i siromastvo i “moralni sunovrat”[21], dok ministar u vladi SRJ, Bogoljub Sijakovic, ateizam povezuje sa “stanjem uma i mentalnim nasledjem duhovno-moralno poremecenog drustva u kome smo mi ziveli 50 godina”.[22]

U istu, satanizovanu drustvenu grupaciju, uz ateiste, Crkva svrstava i borce za ljudska prava. Kao i ateisti, i oni se povezuju sa komunizmom, odnosno “titoizmom”. Za saveznog ministra vera, borci za ljudska prava su “politicki kameleoni”, “koji su ranije proganjali ljude zbog vere u ime komunizma i titoizma, a sada to cine u ime ljudskih prava i evropskih integracija”.[23] Patrijarh, pak, borce za ljudska prava smatra “ogrehovljenim umovima”[24] – slicno vladici Nikolaju, koji je individualizam ideologije gradjanskih sloboda i prava okvalifikovao kao “kojekakve frazerske deklaracije ljudskih prava”.[25]

U nastojanju da ostvari kontrolu nad vaspitanjem Crkva pokazuje velike ambicije, ali i nervozu, netrpeljivost i krajnje odsustvo mere. Uvodjenje veronauke u javni vaspitno-obrazovni sistem nije zadovoljilo njene pretenzije na arbitriranje u moralnim pitanjima drustva. Glavna meta njenih napada postala je upravo Vlada Srbije, na prvom mestu Ministarstvo prosvete, u kome je Crkva prepoznala onu politicku opciju koja je privrzena nacelu laicke drzave. Ovo ministarstvo, naime, nije krilo od javnosti da odluku o uvodjenju veronauke u drzavne skole cini nevoljno, suprotno sopstvenim uverenjima, a kao politicki ustupak iznudjen od strane Crkve, odnosno onih politickih struktura na koje se Crkva oslanja. SPC na to uzvraca licnim uvredama i insinuacijama, govorom mrznje i anateme.

U tom pogledu, karakteristicno je saopstenje Svetog arhijerejskog sinoda SPC upereno protiv Vlade Srbije, a povodom nekih kontroverznih dogadjaja u letnjim kampovima za mlade koje je organizovalo Ministarstvo prosvete. Zlonamerna interpretacija neproverenih – kako se kasnije pokazalo i netacnih – informacija o neprilicnom ponasanju instruktora imala je upadljivo politicku ulogu, a Crkva je u napadima na Vladu i na licnost resornog ministra bila najglasnija. “Dokle god bude bilo veronauke majmunska bestidnost i satanisticka amoralnost ne mogu zagospodariti ljudskom samosvescu i postati mera covecnosti i ljudskog dostojanstva”. “Ministri i vaspitaci koji potkopavaju duhovne i moralne vrednosti svog naroda, a time i opsteljudske moralne vrednosti... ne samo da ne zasluzuju to casno ime, nego i gube pravo da ga dalje nose” – stoji u saopstenju Svetog sinoda. Sinod skrece paznju da je “moderna edukacija i razvijanje nove svesti kod srednjoskolaca, koja se sprovodi u edukatorskim radionicama, perfidno pranje mozga dece”. “U nase vreme, nazalost, dolazi do sklapanja braka izmedju postkomunistickog ateizma i zapadnog kapitalistickog hedonizma. Iz takvog cudovisnog braka vec pocinju da se radjaju monstrumi i nakaze kakve covecanstvo ne pamti u svojoj istoriji, a sve pod prividom “nove svesti”, “novog coveka”, “novog poretka”, “nove zajednice”. Pitamo se: da li su nasi novi prosvetari i prosvetitelji Srbije svesni takve opasnosti koja stoji pred savremenim covekom i covecanstvom? Ili mozda neki od njih i zele da tim i takvim bespucem upute malada pokolenja? Nije valjda moguce da je to i bio dublji razlog otpora uvodjenju veronauke u skole i nametanja namesto nje ili paralelno sa njom takozvanog gradjanskog vaspitanja!” – stoji u saopstenju Svetog sinoda SPC.[26]

Saopstenju Svetog sinoda pridruzio je i svoje licno misljenje mitropolit crnogorski Amfilohije (Radovic), saljuci i neposrednu politicku poruku, a naime, ocenu, da je Gradjanski savez (stranka kojoj pripada aktuelni Ministar prosvete) “kao i druge stranke, iznikla iz Brozovog kalupa”.[27]

Ekstremna netrpeljivost prema svemu sto dolazi iz zapadnog kulturno-civilizacijskog kruga jedna je od najznacajnijih poruka koje SPC salje svojim vernicima i najupadljivijih crta njene retorike. U tome je SPC danas u potpunosti dosledna svom iznova ozivljenom idolu, vladiki Nikolaju, koji je u novijoj istoriji Srbije video zaveru Zapada smisljenu da se “tek oslobodjena srpska raja pretvori u raju truloga Zapada”.[28]

“Srbi u Evropu, da; Evropa u Srbe, ne daj Boze!” – uzvik je koji bi se mogao uzeti za moto SPC kada je u pitanju njen odnos prema Zapadu. [29] “Satanske sile – zaverenicke, politicke, kulturne, liberalne, levicarske – vode NSP (novi svetski poredak) koji je nesumnjivo... nadahnut Satanom”. Glavni izvor svih zala je Amerika u kojoj postoji “raspad morala i... mentalnog zdravlja”. Zapad je u celini podvrgnut delovanju “adskih sila... zaveri protiv hriscanstva, bezboznoj kulturi”. Na Zapadu dominira “ateisticka psihologija kao moderna jeres, slicna gnostickoj” – pise Pravoslavlje i zakljucuje nadom da “medju Srbima nece biti poremecenih ljudi koji bi hteli da nas zaraze smrtonosnom bolescu zapadne kulture. Daleko im lepa kuca sa ovom njihovom naprednoscu”.

Uz nadu, postoji i strah – strah od “strategije mekog pristupa”, koja je “uspostavljena odmah po zavrsetku Drugog svetskog rata... pod cim se podrazumeva potpuno i bespogovorno prihvatanje stranih vrednosti, strane vere, strane kulture, stranih obicaja, strane ekonomije, nacina zivota i misljenja, duhovnih i drugih vrednosti kao svojih vrednosti”.[30] Sve ove “strane vrednosti” se, u retorici SPC, cesto podvode pod pojam “novog”. Jedan od simbola pobede ove “meke strategije”, odnosno “novog”, predstavlja Novi Beograd, koji zato postaje predmet snazne mrznje.

“Novi Beograd najveci je satanski eksperiment, vrhunac komunistickog egzibicionizma... sam po sebi nesreca, duhovni gulag, duhovni “Goli Otok”“. “Grad “novog”: novi blokovi, nova “svetilista”, nove skole, nova obdanista, nove prodavnice, nov Studentski grad, nova Hala sportova, nov auto-put – za novu decu, za nove studente, za nove ljude. Grad u pustinji, grad bez crkvi, grad bez rodbine, grad bez istorije, grad obezbozenih, grad nekrstenih, grad rasrbljenih, grad mrtvih dusa… grad buducih “arijevaca”… grad gde je do vrhunca dovedeno zlo”.[31]

Kao ilustracija neprihvatanja “novog” mogla bi se navesti i izrazito patrijarhalna vizija drustva koju neguje SPC, o kojoj izmedju ostalih, slikovito svedocanstvo pruza knjiga patrijarha Pavla Neka pitanja nase vere.[32]

3. Shvatanje drustva i drzave

Antizapadnjastvo SPC podrazumeva i odgovarajucu koncepciju drustva i drzave. U ovom pogledu, SPC se krece u krugu ideja poznatih pod nazivom “nova srpska desnica”, a koje su zapravo najblize organicistickom konceptu drustva i drzave. Medju srpskim teolozima, taj koncept je najdoslednije razvijen u delima vladike Nikolaja i Justina Popovica. Najkrace receno, to je tumacenje koje odbacuje individualisticko nacelo a usvaja principe kolektivizma i solidarizma ili, u srpskoj varijanti ucenja, “sabornost” i “domacinsko-pravoslavnu” etiku. Prema organicistickoj teoriji, drustvo predstavlja organizam – “nacionalni organizam”, a pojedinci u njemu samo “celije” u funkciji tog organizma. Optimalno resenje je “organsko-pravoslavna monarhija” koja pociva na neraskidivom trojstvu “bog–kralj–domacin”.

Ovaj koncept drustva i drzave kao idealan, eksplicitno propoveda poglavar SPC, patrijarh Pavle. Pored jedinstva drzave i Crkve (po modelu “simfonije”), on propoveda i jedinstvo izmedju drzave i drustva (“drustvo odnosno drzava”), cime negira individualisticki poredak. Takodje, on relativizuje vrednost visepartijskog sistema, postavljajuci retoricko pitanje: “Da li su partije dovoljno uzrasle da bi odnos u drustvu bio organski, kao u jednom telu u kome svaki organ vrsi svoju funkciju, za koju je osposobljen imajuci u vidu opste dobro organizma. A ni organizam nema drugi interes nego dobro svakog organa... Crkva se uvek zalaze da u drustvu postoji taj organski odnos”.[33]

Isto ovo stanoviste o drustvu i drzavi iznosi i crnogorski mitropolit Amfilohije (Radovic). “Srbi su od pamtiveka sve resavali na saborima... i za to bi bilo dobro da se i danas obnovi saborna svest naroda. Stranke su nesto novijeg datuma i uvezene su medju Srbe sa Zapada, sto moze da bude opasno za nas koji svemu pristupamo s metafizickih pozicija. Treba donositi odluke iz glave celoga naroda – to su jedine odluke koje su dalekovide i dalekosezne”.[34]

U funkciji ovakve vizije drustva i drzave je i poistovecivanje srpske nacije sa Srpskom pravoslavnom crkvom, cime se dobija jos jedna karika u organskom jedinstvu: drzava i crkva, drustvo i drzava, nacija i crkva.

“Srpska nacija je od pamtiveka nosilac nacionalnog bica. Ovo su joj osporavali komunisti”, odnosno “internacionalna ideologija”, koja je “odumrla” – stav je urednistva Pravoslavlja.[35] Jos izricitiji je patrijarh Pavle, koji samu pripadnost srpskoj naciji uslovljava pripadnoscu Srpskoj pravoslavnoj crkvi. “Kazu: “Ja sam Srbin”, a Srbin nekrsten ne biva” – izricit je patrijarh Pavle. To je jos jedan od razloga iz kojih je ateizam neprihvatljiv. Jednostavno zato sto, prema striktnom razumevanju patrijarha Pavla, Srbin ne moze biti ateista.[36]

Kao i u drugim pitanjima, tako i u ovom, unutar Crkve postoje i drukcija misljenja, iako su u manjini. Tako, profesor Bogoslovskog fakulteta, jerej dr Vladan Perisic, smatra zabrinjavajucom cinjenicu da je “doslo do toga da nacionalizam postane potvrda pravoslavne vere”. “Izjednacavanje vere i nacije mnogo je kostalo Pravoslavnu crkvu, a i ubuduce ce ako se ne izbrise znak jednakosti izmedju njih”, a Crkva se ne oslobodi pomenutog “zagrljaja” i vrati svojoj “misiji svedocenja Hristove nauke koja ne poznaje nacije” i u kojoj , kako pise u Jevandjelju, “nema ni Grka, ni Jevrejina”.[37]

4. Crkva i politika

Imajuci u vidu aktivnost SPC u dnevnoj politici, njenu tesnu povezanost sa institucijama vlasti, i civilnim i vojnim, kao i njenu medijsku promociju – reklo bi se da uslovi za realizaciju strateskih ciljeva SPC nikad nisu bili povoljniji. Nakon sto se pod okriljem Milosevicevog rezima prvi put posle cetiri decenije ponovo vratila na politicku scenu, SPC je posle 5. oktobra 2000. u prilici da svoj veliki povratak u drzavu dovrsi tako sto ce svoju novu/staru ulogu legalizovati. Znacajna i visestruka povezanost i isprepletenost interesa izmedju Crkve i politike, karakteristicna vec za Milosevicev rezim, posle smene vlasti 5. oktobra 2000, neprekidno raste. Prisustvo Crkve u politici poslednjih dana ogolilo se u svojoj najbrutalnijoj i najprimitivnijoj formi, govorom mitropolita Amfilohija Radovica na sahrani ubijenog premijera Srbije, Zorana DJindjica. Mitropolit je svoje ucesce u opelu premijeru zloupotrebio da odrzi politicki govor u kome je dominirala retorika rata i mrznje, ksenofobije i izolacionizma – upravo ono sto je u sustoj suprotnosti sa vizijom moderne, evropske Srbije za koju se pokojni premijer borio.

Aktivna uloga u politici predstavlja konstantu u istoriji Srpske pravoslavne crkve. Tu cinjenicu ne spori ni sama Crkva. “Nece Crkva odredjivati ko ce u ovoj zemlji vladati, ali ce podrzati one nove ljude koji shvataju trenutak, situaciju u kojoj se narod nalazi, i koji mu nude izlaz iz bezizlazja” – obrazlozilo je urednistvo Pravoslavlja odluku Sinoda SPC, u leto 1999, da uskrati dalju podrsku Slobodanu Milosevicu i pruzi je onima koji ce ga naslediti nakon gubitka Kosova, posle potpisivanja Kumanovskog sporazuma kojim je okoncana NATO intervencija u Sribji.[38]

Poglavar SPC, patrijarh Pavle, objasnjavajuci zasto Srbi slabo poznaju “svoju veru”, konstatuje da se SPC u istoriji manje bavila verom, a vise drzavom i politikom. Bez ikakve problematizacije te cinjenice, Patrijarh konstatuje da je Crkva tokom cele svoje istorije, ukljucujuci i XX vek, morala da “ostavi po strani svoje primarne duznosti”, kako bi se aktivno ukljucila u borbu za ujedinjenje “srpstva”, u kojoj je “svestenik morao da bude i ucitelj, i sudija, i da uzme pusku da brani sebe i svoju porodicu”. Legitimisuci zapostavljanje duhovnih stvari potrebom stvaranja drzave, za koju se mora i ratovati, patrijarh Pavle je posredno legitimisao takvo isto ponasanje Crkve za vreme poslednjih ratova na tlu bivse Jugoslavije, odnosno podrsku koju je SPC pruzila Milosevicoj ratnoj politici. Konacno, ovakvo razumevanje uloge SPC pretpostavlja da ce Crkva i dalje, u buducnosti, sve dok svi Srbi ne budu bili u istoj drzavi, smatrati legitimnim da “svoje primarne duznosti” “ostavi po strani” i da se bavi politikom, a po potrebi i ratovanjem.[39]

Koliko su pozicije SPC nakon 5. oktobra postale mocne, pokazao je vec i put kojim je veronauka usla u drzavne skole. Srpska vlada, s izuzetkom ministra vera, bila je nacelno protiv uvodjenja veronauke. Na tom pitanju pomocnici ministra prosvete pretili su ostavkom, a sam resorni ministar je u vise navrata izrazio sopstveni negativni stav prema ideji da verski katehizis postane deo skolskog programa. Ipak, veronauka je uvedena u drzavne skole, i to uredbom vlade. To je samo najznacajniji u citavom nizu ustupaka vlade Srbije pred pritiskom koji se na nju neprekidno vrsi iz SPC, odnosno politickih krugova ciji su interesi isprepleteni sa interesima Crkve, a pre svega onih oko predsednika SRJ, Vojislava Kostunice. Tako je, na primer, Ministar vera, Vojislav Milovanovic, krajem prosle godine najavio vracanje Bogoslovskog fakulteta na Beogradski univerzitet, povratak imovine “tradicionalnim crkvama i verskim zajednicama”, i uz to izneo podatak da se u Srbiji trenutno gradi oko 50 vecih verskih objekata, te da je Vlada u te svrhe izdvojila dosad 100 miliona dinara.[40] A spor povodom omladinskih kampova u kome je SPC Vladu optuzila za “majmunsku bestidnost i satanisticku amoralnost” zavrsio se tako sto je vladika Atanasije (Rakita), predsednik odbora SPC za veronauku, inicirao sastanak ministra prosvete Gase Knezevica i patrijarha, na kojem je dogovoreno da se u rad kampova ubuduce ukljuci Crkva. Tom prilikom, ministar prosvete je Patrijarhu podneo na uvid program reforme skolstva u Srbiji.[41]

Najznacajniju ulogu u ovom trenutku Crkva ima kao institucija koja simbolise ideju svesrpskog jedinstva i koja nakon vojnog i politickog sloma nastoji da duhovno, kulturno i politicki zaokruzi onaj prostor koji usled ratnog poraza nije zaokruzen drzavno, odnosno – kao u slucaju Crne Gore – nije zaokruzen na zeljeni nacin. S obzirom na znatan uticaj koji ima u narodu, u nju se polazu velika ocekivanja, pa Crkva u svom poslu uziva snaznu logisticku podrsku drzave i vojske.

SPC nikad nije priznavala granice Srbije u Jugoslaviji posle Drugog svetskog rata. Pocetkom 1992, u vreme kada je rat za nove granice vec bio u toku, Sabor SPC je izdao saopstenje da ne priznaje avnojevske granice, a episkop Atanasije (Jevtic) je njihovu reviziju okvalifikovao kao egzistencijalno pitanje srpskog naroda, koje opravdava mesanje Crkve u politiku. U leto 1995, patrijarh Pavle potpisuje da Milosevic ima pravo da u Dejtonu pregovara oko granica u ime bosanskih Srba, da bi nakon potpisivanja Dejtonskog mirovnog ugovora, nezadovoljan postignutim resenjem, Sinod SPC proglasio patrijarhov potpis nevazecim.

Avnojevske granice Srbije vise su nego dvostruko manje od “srpskog istorijskog prostora” – pise 2002. godine Pravoslavlje, navodeci kao glavnog krivca za to, Josipa Broza. Ko je onda kvisling – pita se Pravoslavlje – i zakljucuje: “U svakom slucaju, ni Milan Nedic ni Draza Mihailovic nece se naci u drustvu kvislinga Drugog svetskog rata.”[42]

Nacionalno-politicki angazman predstavlja najizrazeniju aktivnost SPC u 2002. godini. Sredisnji problem bili su tzv. “raskoli” – kako SPC kvalifikuje odnose sa Crnogorskom i Makedonskom pravoslavnom crkvom. U osnovi, srz problema u slucaju Crne Gore je odnos SPC i drzavnih vlasti Crne Gore, koje SPC ne priznaje, smatrajuci Crnu Goru bezrezervno srpskim etnickim prostorom. Dosledno, ona negira sâmo postojanje Crnogorske pravoslavne crkve. U slucaju Makedonije, pak, SPC je iznova otvorila dugi niz godina staro i delimicno vec reseno pitanje autokefalnosti MPC, sa namerom da tu autokefalnost ospori, iako ne i da negira samo postojanje Makedonske crkve. I u jednom i u drugom slucaju, SPC nastupa s nesumnjivo politickim, preciznije, teritorijalno-politickim ciljevima – iako u prvom slucaju otvoreno i s vecim ambicijama, a u drugom prikriveno i skromnije. Konacno, u oba pitanja ona ima punu podrsku Ruske pravoslavne crkve, koja se poziva na “postovanje kanonskih normi”. Tu, kao i svaku drugu podrsku Srpskoj pravoslavnoj crkvi,[43] iskazao je ruski patrijarh i prilikom urucenja najvise nagrade Ruske pravoslavne crkve srpskom patrijarhu, za “licni doprinos ucvrscivanju hriscanstva i jacanju jedinstva pravoslavnih naroda”. Zahvaljujuci se na nagradi, srspski patrijarh je odao priznanje na prvom mestu ruskom drzavnom rukovodstvu, ruskoj armiji i Ruskoj pravoslavnoj crkvi za pomoc koju su oni SPC i srpskom narodu pruzili povodom Kosova i Metohije.[44]

Do razdvajanja Srbije i Crne Gore – kaze mitropolit Amfilohije (Radovic) – moze doci samo protivno volji naroda, putem nasilja, kradje, ucena i pretnji. Zato ce SPC ignorisati eventualnu odluku Crne Gore o samostalnosti. Sto se, pak, Crnogorske pravoslavne crkve tice, ona je “cedo titoista” koji “i danas nastavljaju nasilje nad SPC”[45]. Ovo je sazeto iskazana sustina odnosa SPC prema pitanju drzavnosti Crne Gore.

Ono sto bitno karakterise politicki angazman mitropolita Amfilohija (Radovica), to je radikalni nacionalizam i do ekstrema doveden govor mrznje, uz cesto skliznuce u elementarnu nepristojnost, pa i vulgarnost. Takodje, politicku ulogu sa polozaja svestenika, mitropolit Amfilohije vrsi neprikriveno i direktno.

Jos jedan od recitijih primera neposrednog politickog angazmana udruzenog s govorom mrznje je nastup mitropolita Amfilohija (Radovica) na proslavi pravoslavne Nove godine u Podgorici, u noci izmedju 13. i 14. januara 2002, kada je, zagovarajuci opstanak jedinstvene drzave, uzvikivao: “Neka svaki Crnogorac prokletoga cara Dukljanina prikuje cicem za Vezirov most”.[46] U tom trenutku, u Crnoj Gori je do kraja zaostreno pitanje referendumskog izjasnjavanja o konacnom drzavnom statusu. Naknadna “objasnjenja” u kojima je Amfilohije tvrdio da je imao u vidu cara Dukljanina kao legendarni simbol paganstva, ne samo da su neuverljiva, nego su i licemerna, ako se ima u vidu da je Duklja (prva crnogorska drzava nastala u X veku), tokom najnovijeg procesa osamostaljenja Crne Gore od Srbije, postala simbol crnogorske drzavne samostalnosti.

Strategiju ignorisanja drzavnih organa Crne Gore Srpska pravoslavna crkva ostvaruje tako sto nastoji da onemoguci vrsenje drzavne vlasti na teritoriji koja je u vlasnistvu Crkve i da tako izgradi drzavu u drzavi. Odbijajuci da postupi po odluci Republickog zavoda za zastitu spomenika kulture o obustavljanju radova na cetiri manastirska kompleksa na Skadarskom jezeru, mitropolit Amfilohije (Radovic) upozorava direktora Zavoda da bez pismene dozvole Mitropolije Zavodu ubuduce nece biti dozvoljeno da obavlja bilo kakve poslove na zemljistu koje je “vlasnistvo” Crkve, te da SPC “ne pristaje da bude prirepak jedne, ma koje nekrofilske ustanove... s paganskim duhom i sitnosicardzijskim nastrojenjem...” (kvalifikacije se odnose na crnogorsku drzavnu vlast). Podsecajuci direktora Zavoda da je vreme “komesarske zastite” spomenika kulture proslo, on je kulturni projekat “Cetinjski bijenale” okarakterisao sledecim recima: “Najnovije bijenalno pretvaranje kraljevskog Cetinja u “umetnicke” stenare, predvorja kraljevog dvora u umetnicku “volovodicu” i druge postmodernisticke skarednosti, koje ponizavaju drevni grad”.[47]

U ostvarenju strategije stvaranja “drzave u drzavi”, SPC ima otvorenu podrsku Vojske. Uoci prestanka postojanja SRJ, a imajuci u vidu okolnost da ustavna povelja nove drzavne zajednice predvidja da nepokretna imovina VJ koja nije u neposrednoj funkciji odbrane prelazi u vlasnistvo republika, SPC i Vojska ubrzano sklapaju ugovore o prenosu imovine sa Vojske na SPC – velikih zemljisnih kompleksa, kasarni i sl. Tako su mitropolit Amfilohije i savezni ministar odbrane Velimir Radojevic 12. decembra 2002. potpisali ugovor po kome Crkva od vojske dobija u vlasnistvo 10.000 kvadratnih metara zemljista, zajedno sa pratecim objektima na Ostrvu cveca, koje predstavlja prvorazrednu turisticku lokaciju.[48] Ovakvim neskriveno politickim aranzmanom, ionako mala drzavna teritorija trebalo bi da postane podeljena izmedju crnogorske drzave i Srpske pravoslavne crkve, koja bi, pak, na “svom” delu uspostavila sopstvenu vlast.

Otvaranje “makedonskog pitanja” u prolece 2002. zaostrilo je do krajnjih granica odnose izmedju dveju crkava. Spor je izbio povodom inicijative SPC da dve crkve pronadju sporazumno resenje oko kanonskog statusa MPC. MPC se jos 1967. izdvojila iz SPC i proglasila autokefalnost, ali bez kanonskog priznanja, koje je uslovljeno odobrenjem SPC. Resenje koje joj je u prolece 2002. predlozila SPC (mitropolit Amfilohije, vladika niski Irinej i vladika vranjski Pahomije), podrazumevalo je da se MPC odrekne autokefalnosti, a zauzvrat SPC bi joj priznala autonomiju.[49] Sinod MPC, medjutim, nije prihvatio ponudu SPC, nakon cega je patrijarh Pavle uputio u ime Svetog sinoda SPC javni apel za prevazilazenje “raskola” i ponovnog uspostavljanja kanonskog jedinstva Srpske pravoslavne crkve. Tim apelom, on je indirektno stavio do znanja da je SPC spremna da primi i pojedinacne eparhije.[50] Poziv srpskog patrijarha prihvatio je mitropolit Velesko-povardarske eparhije Jovan, sto je znacilo podelu unutar MPC, odnosno prisajedinjenje jednog njenog dela Srpskoj pravoslavnoj crkvi. Verbalni spor koji je na relaciji izmedju Srpske i Makedonske pravoslavne crkve usledio iza tog dogadjaja pokazao je istu onu politicku matricu i politicku tehnologiju koja je bila u sredistu medjudrzavnih sukoba na prostoru bivse Jugoslavije. Poglavar MPC optuzio je patrijarha SPC za “neskrivene apetite” za “prisvajanje” MPC i upitao dokle ce SPC pretendovati da “vlada nad onim sto nije srpsko”. “Morate da razumete da je ovo nase i da pripada samo nama”. “Vise je nego jasno da nameravate da srusite celovitost Makedonske pravoslavne crkve” – porucio je poglavar MPC, dodajuci da je ovakvim postupcima, srpski patrijarh izgubio postovanje makedonskog naroda.[51]

Tokom 2002. zaostrilo se i pitanje autonomije Vojvodine. Srpska pravoslavna crkva odredila se i prema ovom pitanju, preko episkopa backog Irineja, jednog od najznacajnijih predstavnika tvrde nacionalisticke struje u SPC, koga mnogi nazivaju “crveni vladika”, zbog njegove bliskosti sa Milosevicevim rezimom. Irinej je pripadnik ekstremno nacionalistickog pokreta “Svetozar Miletic”, ciji su clanovi, izmedju ostalih, i Kosta Cavoski, Vasilije Krestic, Smilja Avramov. Kao i mitropolit Amfilohije, i episkop backi Irinej otvoreno se ukljucio u politicki spor. Iako neuporedivo odmereniji, ni njegov govor nije lisen izrazite nacionalisticke netrpeljivosti.

U januaru 2002, episkop backi Irinej saopstio je da ce SPC odvojeno od predstavnika vlasti obeleziti godisnjicu zrtava fasizma u Novom Sadu (“novosadska racija”), ukoliko na skupu bude govorio predsednik skupstine Nenad Canak – inace, prononsirani pobornik vojvodjanske autonomije. Odbivsi uslovljavanje, Canak je podsetio na toleranciju koju je Irinej pokazao prema ranijim predstavnicima vlasti kao sto su “Arkan, Perosevic, Jugoslav Kostic i drugi” i upozorio da su od 5. oktobra 2000. “znacaj i ucesce SPC u javnim poslovima znatno narasli, a vaninstitucionalni uticaj poglavara SPC jos i vise”. SPC je u svom politickom usponu stigla dotle da pocinje da vrsi “... rangiranje drzavnih funkcionera po “podobnosti”“ – rekao je Canak. Rezultat sukoba je bio da su svecanosti odrzane odvojeno.[52]

Krajem godine Irinej je usao u novu politicku bitku izjavom da Skupstina Vojvodine “nije srpska jer su Srbi manjina u njoj”. Usledile su ostre politicke reakcije vojvodjanskog DOS-a, koji je taj postupak nazvao “degutantnim prebrojavanjem nacionalnog sastava pokrajinske supstine” od strane SPC.[53] Vec nekoliko dana iza toga episkop Irinej je ucestvovao na skupstini pokreta “Svetozar Miletic” u Novom Sadu, na kojoj je istaknut zahtev da se odrze vanredni pokrajinski izbori, jer “Skupstina Vojvodine nema demokratski legitimitet, ruga se gradjanima i izmedju nje i vecinskog srpskog naroda u Vojvodini ne postoji ni minimum saglasnosti. Ona deluje otvoreno protiv drzave Srbije”, ili – kako je rekao episkop Irinej – protiv “srpskog jedinstva i sabornosti”.[54]

Aktivan nacionalno-politicki, tacnije nacionalisticki angazman Srpske pravoslavne crkve predstavlja onaj temelj na kome je nakon 5. oktobra izmedju nje i Vojske izgradjena zajednica interesa i upadljivo uspesna saradnja. Pored vec pomenutih primera neposredne saradnje (kao u Crnoj Gori), ta se saradnja iskazuje i na simbolickom nivou, izmedju ostalog, i novoustanovljenim pravilom da najvisi predstavnici Vojske ucestvuju u svim vaznijim crkvenim svecanostima – pocev od otkrivanja, odnosno otvaranja, spomenika i hramova, do ustolicenja novih crkvenih staresina.

Neke od tih ceremonija zanimljive su kao indikacija ove nove interesne zajednice. Tako je, na primer, na otkrivanje spomenika vladiki Nikolaju Velimirovicu u manastiru Soko, na dan godisnjice pocetka NATO intervencije u Srbiji, 24. marta 2002, nacelnik generalstaba gen. Nebojsa Pavkovic s odgovarajucom pratnjom dosao vojnim helikopterom.[55] Takodje, gen. Pavkovic polaze kamen temeljac pri izgradnji objekata na imanju manastira Mileseva, a prema navodima manastirskog glasila Milesevac, u izvodjenju radova ucestvuje oko 200 vojnika Vojske Jugoslavije. Na manastirskom terenu, pored ribnjaka, izgradjene su staje za ovce i zivinu, kiosk i spomenik “zrtvama komunistickog terora”. Inace, iguman manastira i glavni preduzimac radova je otac Filaret, poznat po neobuzdanosti s kojom je podstrekavao nacionalisticko i proratno raspolozenje pocetkom devedesetih godinaj proslog veka. Radovi na manastirskom imanju su preduzeti bez dozvole, zbog cega je protiv oca Filareta podneta krivicna prijava “zbog drasticnog ugrozavanja prostora manastira Mileseve, kao autenticne duhovne i izgradjene celine u jedinstvu sa prirodnim prostorom”.[56]

Zakljucci:

Srpska pravoslavna crkva uspela je odmah nakon smene vlasti u Srbiji 5. oktobra 2000. da pitanje institucionalnog redefinisanja svog statusa u smislu napustanja ustavnog nacela o odvojenosti drzave i crkve nametne kao prioritetno, odnosno kao pitanje od strateskog znacaja za drustvo i drzavu; sve to, u trenutku kada su se gradjani i drustvo u celini nalazili na rubu moralne i materijalne propasti, kao rezultat jednog rezima koji je u Srpskoj pravoslavnoj crkvi imao znacajan oslonac.

Protekla godina snazno je obelezena zivom aktivnoscu SPC usmerenom ka realizaciji tog cilja. U tome Crkva ima punu saradnju ministarstva vera (saveznog i republickog), podrsku, doduse iznudjenu, republickog ministarstva prosvete, zatim podrsku Vojske Jugoslavije (Srbije i Crne Gore) kao i manje ili vise blagonaklon stav vecine medija u Srbiji.[57] Njeno temeljno uporiste je u onim politickim i drustvenim strukturama i pojedincima koji pruzaju najsnazniji otpor suocavanju Srbije sa nedavnom prosloscu, odnosno s odgovornoscu Srbije za rat i koji svoj legitimitet, odnosno drustveni autoritet jos od pre 5. oktobra temelje u etnonacionalizmu i privrzenosti projektu svesrpskog ujedinjenja. Nakon vojnog poraza, Crkva se sve jasnije i agresivnije profilise u instituciju koja predstavlja glavno uporiste nastojanja da se taj projekat odrzi u zivotu. Izbegavsi pitanje sopstvene odgovornosti za rat i zlocine koji su u njemu pocinjeni, Srpska pravoslavna crkva, koja je svoj politicki uticaj revitalizovala vec dolaskom Milosevica na vlast, nakon 5. oktobra ocevidno tezi, i na dobrom je putu da uspe, da tom uticaju pribavi adekvatnu institucionalnu formu.

[1] Politika, 2. 12. 2000.

[2] Politika, 4. 3. 2002.

[3] V. saopstenje Informativne sluzbe SPC od 24. 11. 2000.

[4] Intervju patrijarha Pavla, Danas, 5-7. 1. 2002.

[5] Blic news, 6. 2. 2002.

[6] Nacional, 23. 9. 2002.

[7] Danas, 18. 1. 2002.

[8] Pravoslavlje, 847, 1. 7. 2002.

[9] Pravoslavlje, 813, 1. 2. 2001.

[10] V. clanak o sektama ciji je autor Zoran Lukovic, kapetan u: Pravloslavlje, br.847, 1. 7. 2002.

[11] Politika, 4. 1. 2002.

[12] Tvrda nacionalisticka struja preovladjuje u SPC uoci pocetka jugoslovenskih ratova. Decembra 1990. izabran je za patrijarha rasko prizrenski episkop Pavle, iako je German jos uvek bio ziv, sto je presedan u SPC. Na istom Saboru, Amfilohije (Radovic) je izabran za mitropolita crnogorsko-primorskog i Irinej Bulovic za episkopa Backog. Maja 1991, vladika Artemije je izabran za episkopa rasko-prizrenskog, a Atanasije (Jeftic) za episkopa banatskog. Akademik Dejan Medakovic u svojim memoarima, Dani-secanja, svedoci o velikom, a po njemu i odlucujucem uticaju pojedinih akademika na kadrovska resenja u vrhu hijerarhije SPC tokom poslednjih tridesetak godina. Po njegovom svedocenju, na izbor patrijarha Germana “direktno je uticao Dobrica Cosic”, dok je sam Medakovic jos 1976. godine patrijarhu izneo svoje misljenje da vec ostarelog mitropolitia crnogorskog Danila nakon njegove smrti na tom polozaju treba da zameni Amfilohije (Radovic), te da sa pripremama za tu smenu treba odmah zapoceti. Sve to u kontekstu ocekivanja da ce nakon smrti Danila doci do “pritisaka” na SPC da se Crkvi u Crnoj Gori prizna nezavisnost. (Vidi, feljton “Dani - secanja”, Politika, 23. 3. 2002).

[13] Vreme, 28. 3. 2002.

[14] V. “Srpska konzervativna misao” (priredio Mirko DJordjevic), Ogledi, sv. 4, Helsinski odbor za ljudska prava u Srbiji, Beograd 2003.

[15] Vesti Radio B 92, 21. 3. 2003.

[16] I Pravoslavlje je dalo svoj doprinos podsticanju netrpeljivosti prema Anglikanskoj crkvi, natpisima o podrsci koju je ova crkva dala NATO intervenciji u SRJ 1999. V. npr. clanak “Sta poglavar engleske crkve propoveda na Vaskrs”, Pravoslavlje, 773, 1. 6. 1999.

[17] Izjava Kancelarije za veronauku pri Patrijarsiji, Politika od 2. 12. 2000.

[18] Saopstenje Informativne sluzbe SPC od 24. 11. 2000.

[19] Pravoslavlje, 813, 1. 2. 2001.

[20] Danas, 12-13. 1. 2002.

[21] Politika, 5-7. 1. 2002.

[22] Danas, 17. 12. 2002.

[23] Danas, 17. 12. 2002.

[24] Danas, 12-13. 1. 2002.

[25] M. DJordjevic, n.d.

[26] Danas, 2. 9. 2002.

[27] Nacional, 3. 9. 2002.

[28] Iz M. DJordjevic, n.d.

[29] Ratibor – Rajko M. DJurdjevic, Pravoslavlje, 775, 1. 7. 1999.

[30] Pravloslavlje, 847, 1. 7. 2002.

[31] Pravoslavlje, 813, 1. 2. 2001.

[32] Patrijarh uci vernike, na primer, da je zenama samo izuzetno dozovljeno da nose pantalone, ali nikako “zbog mode i pogresnog shvatanja jednakosti polova”; zatim da im nije dozvoljeno da pokazuju kosu, osim ukoliko je kratko potsisana i sl. U vezi sa zabranom zenama da u vreme mesecnog ciklusa ulaze u crvku, koja je ranije bila striktna, Patrijarh kaze: Kako “savremena higijenska sredstva mogu efikasno spreciti ... smatram da sa te strane nema smetnji da zena za vreme mesecnog pranja, uz potrebnu obazrivost i preduzete higijenske mere moze dolaziti u crkvu, celivati ikone, primiti naforu i osvecenu vodicu, kao i ucestvovati u pojanju.” Ali, “pricestiti se u tom stanju, ili nekrstena krstiti se, ne bi mogla. No, u smrtnoj bolesti moze se i pricestiti i krstiti.” Vreme, 19. 12. 2002.

[33] Danas, 5-7. 1. 2002.

[34] M. DJordjevic, n.d.

[35] Pravoslavlje, 776, 15. 7. 1999.

[36] Vreme, 19. 12. 2002. (Iz knjige patrijarha Pavla, “Neka pitanja nase vere”, Beograd 1998).

[37] Politika, 4. 3. 2002.

[38] Pravoslavlje, 776, 15.7. 1999.

[39] Danas, 5-7. 1. 2001.

[40] Nacional, 23. 9. 2002.

[41] Svedok, 10. 9. 2002.

[42] Pravoslavlje, 843, 1. 5. 2002

[43] Bliskost ove dve crkve tokom 2002. iskazala se i na istovetnom stavu prema Vatikanu. U celom pravoslavnom svetu, ove dve crkve, naime, u odnosu na Svetu Stolicu imaju najtvrdji stav.

[44] Novosti, 22. 1. 2002. Istog dana nagradu za doprinos jedinstvu pravoslavnih naroda dobio je i ruski predsednik Vladimir Putin, kojeg je patrijarh Aleksij Drugi nazvao “najvecim pravoslavnim drzavnikom savremenog sveta”.

[45] Novosti, 10. 1. 2002.

[46] Blic, 20. 1. 2002.

[47] Nacional, 12. 8. 2002; Borba, 16. 8. 2002c Novosti, 13. 8. 2002.

[48] Blic, 5. 1. 2002.

[49] Danas, 17. 5. 2002.

[50] Novosti, 22. 6. 2002.

[51] Nacional, 27.7.2002.

[52] Danas, 22. 1. 2002.

[53] Novosti, 20 12. 2002.

[54] Danas, 23. 12. 2002.

[55] Vreme, 28. 3. 2002.

[56] Danas, 8. 3. i 13- 14. 4. 2002.

[57] Zanimljivo je, na primer, da u nekim dnevnim listovima, kao na primer listu Danas, novinari koji prate pitanja Crkve istovremeno saradjuju i u glasilu SPC Pravoslavlje. (V. npr. intervju novinarke lista Danas, Jelene Tasic, sa mitropolitom Amfilohijem (Radovicem), Pravoslavlje, 844, 15. 5. 2002. i clanak iste novinarke Beseda Amfilohija Radovica u listu Danas, 22-23 mart 2003).


Top
 Profile  
 

"Vijesti", 23. 11. 2008.
PostPosted: Wed Mar 10, 2010 1:36 am 
Offline

Joined: Mon Dec 07, 2009 5:16 pm
Posts: 54
FILIP DAVID U INTERVJUU ZA SARAJEVSKI MAGAZIN “DANI”

Image

Kiš bi se prije svih užasnuo Amfilohija



Za sarajevski nedjeljnik “Dani” Filip David u razgovoru sa poznatom novinarkom Tamarom Nikčević, govori o ratu u Bosni, Sarajevu, stradanju svoje porodice u nacističkim logorima, Danilu Kišu, Mirku Kovaču, Miodragu Bulatoviću, Milovanu Đilasu, antisemitizmu i poziciji "jevrejskog pisca" u Srbiji, o nacionalizmu, antikomunizmu, Borisu Tadiću, Amfilohiju Radoviću i Dobrici Ćosiću.
U knjizi Pisanje ili nostalgija Mirko Kovač kaže da se četrnaest godina nakon smrti i dalje pitate zašto je Kiš sahranjen po pravoslavnom običaju. Zašto je to toliko bitno?

- Nije bitno, ali je bilo neobično. Bili smo na sahrani na kojoj je Amfilohije održao govor isto toliko neprijatan koliko je bio i onaj nad odrom Zorana Đinđića. S govornikom se nismo mogli složiti i siguran sam da bi se, prije svih, prvi užasnuo Danilo Kiš. Ako bi išta odgovaralo njegovom karakteru, onome što je pisao ili radio, bilo bi to da bude sahranjen bez ikakvih religioznih običaja. Ostala je tajna zašto je donio suprotnu odluku. Postoji teorija po kojoj je to neka vrsta zahvalnosti pravoslavlju što mu je kao dječaku sačuvalo glavu. Moguće da je to bilo Danilovo vraćanje duga. Drugo tumačenje je da je, dok je boravio u Izraelu, jednom izrazio želju da bude tamo sahranjen. Međutim, neko mu je navodno rekao da ne može zbog toga što nije Jevrejin po majci. Naime, Danilova majka je bila Crnogorka. Osjetio se, kažu, povrijeđenim i pomislio - ako me neće ovi, hoće oni drugi. Ne vjerujem u tu teoriju.

Pitam zato što mislim da Danilo Kiš i Zoran Đinđić ne mogu biti odgovorni za ono što je na njihovim sahranama izgovorio jedan besprizorni pop.
- Naravno da ne. Međutim, nažalost, ostaje činjenica da su ih, nakon smrti, prigrabili oni koji su ih najviše kinjili. Kiš je odjednom postao "njihov" i to je posljedica takvog pogreba. Ali tajnu svoga "preobraćenja", ako ga je uopšte bilo, Danilo je odnio u grob.

U tom "groznom vremenu", o kome ste govorili, srpska ili jugoslovenska kultura - kako hoćete - je u periodu od 1989. do 1992. izgubila Miru Trailović, Oskara Daviča, Danila Kiša, Miodraga Bulatovića i Borislava Pekića. To bi i za mnogo veće kulture bio ogroman gubitak.
- Živojin Pavlović je u svojim Dnevnicima rekao da je Titovo vrijeme bilo zlatno Periklovo doba jugoslovenske kulture. I to je istina. Zašto je bilo tako, ima mnogo razloga. Ali to je jedna druga tema. Kasnije se desio "populistički preporod", nacionalizam, rat…

A antisemitizam? Ovdje vlada mišljenje da u Srbiji nikada nije postojao antisemitizam.
- Tačno je da su Njemci u Srbiju donijeli nacističke zakone, ali je isto tako tačno da je prikupljanje podataka o Jevrejima, hapšenja i deportacije vršila policija Dragog Jovanovića. Dio posla je obavljen prije Milana Nedića, ali su srpske okupacione vlasti i kasnije revnosno učestvovale u poduhvatu deportacije i eliminacije jevrejskog stanovništva. Već 1940. uveden je numerus clausus za jevrejske učenike i studente, a to znači da je samo određen broj jevrejskih đaka mogao da se upiše na fakultete. Tako nešto je postojalo u Njemačkoj. Zaboravlja se da je već krajem 1941, prije zvanične odluke o rješavanju jevrejskog pitanja, iz Srbije odaslato obavještenje centrali Trećeg rajha u Berlin kako je već preko 90% srpskih Jevreja istrijebljeno. Najveći procenat u Evropi! Moram još jednom da naglasim kako za to nije kriv srpski narod, nego Nedićeva kvislinška vlada.
Vidite da je u toku pokušaj rehabilitacije Milana Nedića? Istovremeno, Ivica Dačić, zamjenik predsjednika Vlade, traži da se Nedićeva fotografija izbaci iz zgrade Vlade, u kojoj su portreti svih srpskih premijera.

- Na sceni je opšta konfuzija u kojoj se zapravo pokušava rehabilitovati jedan kolаboracionistički, fašistički režim. To je ta teza o opštem pomirenju, često vrlo nakaradna. Današnja vlast govori o tome i niko pametan ne može imati ništa protiv pomirenja. Međutim, ne možete se miriti ispod slike Milana Nedića ili Slobodana Miloševića, jer bi to značilo stvaranje društva bez temeljne moralne osnove u kojem zapravo i nema nikakvog morala.

Mislite li da bi Zakon o zabrani nacističkih okupljanja i isticanja njihovih obilježja mogao nešto promijeniti?
- Srpski ustav zabranjuje širenje rasne, vjerske i nacionalne mržnje, ali - ko to poštuje?! Pa, Savez jevrejskih opština je više puta zahtijevao od države da zabrani štampanje antisemitske literature, da ne dozvoli prodaju, ali je od tužilaca stizao odgovor da se knjige ne mogu zabranjivati, sve uz ciničnu poruku da bi čak Jevrejska opština trebalo da učestvuje u finansiranju tih izdanja kako bi ljudi navodno vidjeli o kakvim glupostima je riječ. Antisemitske knjige su štampane u nacističkoj Njemačkoj i niko se od toga nije opametio. Naprotiv, čitajući ih, pošli su za Hitlerom u istrebljenje.


Top
 Profile  
 

| 10. 01. 2009. - 05:00h | Foto: M.Perić | Komentara: 19
PostPosted: Wed Mar 10, 2010 1:48 am 
Offline

Joined: Mon Dec 07, 2009 5:16 pm
Posts: 54
Vesna Mališić: Dva voda vojske

Image

Možda ništa adekvatnije ne opisuje ličnost mitropolita crnogorsko-primorskog kao ime koje je uzeo kada se, sredinom sedamdesetih, zamonašio na Svetoj gori. Amfilohije na grčkom znači dva voda vojske.

I zbilja, metaforično i stvarno, život Amfilohija Radovića teče u stalnim metafizičko-duhovnim, ali i svetovnim borbama zbog kojih je nazvan ratnikom u mantiji.
Rođen je na Božić 1938. godine u Barama Radovića u Morači, kao Risto Radović. Rastao je u vreme komunističke isključivosti kada se pevalo: „Ne verujem u nebesa, no u Marksa i Engelsa”, a u manastir Moraču je bilo rizično ulaziti. Ipak, otac Ćiro je odlučio da svog sina „dariva” crkvi i veri. Uzalud mu je tadašnji visoki funkcioner Blažo Jovanović nudio školu po izboru i stipendiju za koji god hoće fakultet, mlađani se Risto nije pokolebao. Završio je Bo­goslovski fakultet i klasičnu filologiju na Filozofskom fakultetu u Beogradu, potom postdiplomske studije na Staro­katoličkom univerzitetu u Bernu i Rimu, pa doktorat u Grčkoj. Na Svetoj gori se zamonašio. Godinu dana kasnije odlazi u Pariz i predaje na Institutu „Sveti Sergej”, a 1976. se vraća u Beograd i drži nastavu na Bogoslovskom fakultetu. U maju 1985. izabran je za episkopa banatskog, a za mitropolita crnogorsko-primorskog - skenderijskog i brdskog rukopoložen je januara 1991. godine. Brzo je stekao ugled sveštenika vrhunske erudicije i harizme. Verovalo se da može čak naslediti patrijarha Germ­ana. Njegov antikomunizam je bio beskompromisan. Obe­ćao je da će obnoviti stare i podići nove crkve i manastire. To je i uradio.
Amfilohije Radović je jedan od retkih sveštenika koji se bez ustezanja bavio politikom. Dok je kao duhovnik i mislilac hvaljen, u javnosti je osporavan njegov politički angažman. Onima koji su tvrdili da izlazi iz okvira duhovnika, odgovarao je da „nisu izašli iz nasleđa brozovske ere”. Govorio je da mu nije strano sve što je ljudsko. Zato je, čim je u Miloševićevim ratnim pohodima devedesetih prepoznao „ideju o preporodu nacije”, stao uz nju. I nije se ustručavao da, kao svešteno lice, pokaže svoju sklonost ka ratu i ratnicima. A na prigovore da je njegova delatnost nesaglasna s verom koju propoveda, odgovarao je tezom o ratu kao „neumitnosti zbog nesavršenosti čo­veka”. Učestvovao je na skupovima o Memorandumu SANU na kojima je eksplodirao srpski nacionalizam, govorio na prigodama kakve su bile, recimo, putovanja moštiju kneza Lazara i guslao kako bi podržao crnogorske rezerviste na dubrovačkom ratištu. Na Petrovdan 1991. godine u Cetinjskom manastiru ugostio je Arkana i Srpsku dobrovoljačku gardu. A Arkanu je, godinu dana kasnije, pripala čast i da čuva badnjak na Cetinju.
Sa Miloševićem se razišao kad je uvedena granica na Drini i triput je prokleo „ruku koja podiže zid između sebe i brata u nevolji”. Kletve su inače njegova specijalnost. Neo­čeki­vano, 1996. godine pridružio se demonstrantima na ulicama Beograda i bio, valjda, jedino svešteno lice koje protestuje s pištaljkom. U liku Voji­slava Koštunice, „predsednika koji ne samo što je kršten nego i ume da se prekrsti”, prepoznao je zaštitnika uvek ugroženog srpstva. Pa, ipak, Slobodana Miloševića je posetio u Cent­ralnom zat­voru pred njegovo izručenje u Hag i poklonio mu Jevanđelje sa ličnom posvetom. O sadržaju razgovora nikome ni reč nije rekao.
Iznenadio je javnost besedom na sahrani Zorana Đinđića koja je vrvila od neumesnih političkih aluzija i neprimerenih retorskih figura kakva je bila ona o pilatovskom maču pravde. Vlada Srbije i porodica ogradile su se od njegovog posmrtnog slova.
Svoje političko delovanje mitropolit Amfilohije pojačao je uoči proglašenja crnogorske nezavisnosti. Na proslavi pravoslavne nove godine u Podgorici uzviknuo je: „Neka svaki Crnogorac prokletoga cara Dukljanina prikuje cicem za Vezirov most”. Crnogorsku naciju označio je kopiletom Milovana Đilasa, a za crnogorski državni projekat rekao je da se „ne pravi pita od onoga”. Po cenu sukoba vojnim helikopterom je doneta metalna crkva na Rumiju, gde se tradicionalno jednom godišnje okupljaju pripadnici svih veroispovesti.
Kada je uhapšen Radovan Karadžić, posetio ga je pre izručenja u Hag. Pričestio ga je na praznik Bogorodice Trojeručice.
Jedno od retkih adekvatnih reagovanja Amfilohija Radovića smatra se njegovo sprečavanje da se u noći 18. marta 2004. pali Bajrakli džamija u Beogradu.
Paradoksalno, dok se učešće u političkom životu mitropolita crnogorskog smatra izrazito konzervativnim i militantnim, u dubokim podelama unutar Crkve na reformatore i konzervativce, on je zagovornik reformi. Zalaže se za čitav niz promena u kanonskom poretku, liturgiji i načinu služenja. I zbog toga su krenule optužbe da ekumenisti, na čelu sa Amfilohijem, vode SPC u zagrljaj Vatikana i pape. A kakva je njegova uloga u sukobima unutar SPC koji su izbili zbog manipulacija oko nasleđivanja patrijarha Pavla još je u sferi nagađanja. Ono što, međutim, ne ostavlja dilemu je manir Amfilohija Radovića da ne dozvoljava mešanja u pitanja Crkve, ali on sam tu granicu s lakoćom prelazi kad su u pitanju i politika i država. I to radi uvek isključivo, kao što bi to radila dva voda vojske.

http://www.blic.rs/Vesti/Tema-Dana/7356 ... oda-vojske


Top
 Profile  
 

25. 03. 2007.
PostPosted: Wed Mar 10, 2010 1:49 am 
Offline

Joined: Mon Dec 07, 2009 5:16 pm
Posts: 54
Портрет без рама: Митрополит Амфилохије

"Крстили" минђушу



"Будућност Европе зависи од руског става према решавању статуса Косова и Метохије", каже митрополит Амфилохије

Image (Аутор Д. Стојановић)

На конференцији "Биометрија, лична идентификација, безбедност и слобода" митрополит црногорско-приморски Амфилохије испричао је и успут како је пре десетак година крстио Чедомира Јовановића и одмах навукао на себе гнев дела политичке јавности.
Истргнута из контекста реченица "да сам знао да се на њега неће примити печат дара Духа светога, било би боље да га нисам крстио у манастиру острошком", чувару цетињског трона донела је критике да је света тајна крштења постала предмет његових политичких оцена.
Један таблоид је отишао корак даље и на насловну страну ставио нешто што овај архијереј није ни изјавио: "Чеда је антихрист"

Владика Амфилохије анегдоту о томе како Чедомир Јовановић није хтео да скине минђушу током крштења изрекао је поводом Чедине изјаве да се "тамјаном не иде у будућност него рачунарима" и закључио:

"Нажалост, ипак, ми минђушу крстисмо. Али Бог да да мудрости и спасења нашем Чеди и свакоме, јер није само он у искушењу."

Ово није први пут да је владика Амфилохије, од прошле године и архиепископ цетињски, својим потезима и јавним иступима узбуркао духове. Многи му замерају што је на преломним председничким изборима 1997. године помогао Милу Ђукановићу, а не Момиру Булатовићу, али и што уочи прошлогодишњег референдума није нападао суверенисте. Има оних који не могу да му опросте беседу на опелу убијеном Зорану Ђинђићу, али ни речи над одром мајке Радована Караџића.

Митрополит Амфилохије не крије неразумевање ни за потезе светских моћника па је чак позвао Карлу дел Понте да заједно с њим обиђе све манастире по Црној Гори како би видела где крију Караџића.

Један од најобразованијих, по многима најутицајнији али и најконтроверзнији архијереј СПЦ, у једном интервјуу је за себе рекао: "Признајем да ја нисам способан да употребим благу реч, него некад избије из мене Динарац и човек, али знам која је мера људског понашања."

Ту меру људског понашања и одговорности митрополит је показао у својој најновијој изјави за руски православни ТВ канал Сојуз: "Будућност Европе зависи од руског става према решавању статуса Косова и Метохије. Надамо се и молимо се Богу за Русију да у Савету безбедности УН каже ’не‘ независности Космета. То би било довољно и ’не‘ би могло да сачува наш народ и православље на Балкану. У разговорима треба пронаћи право и балансирано решење за косовски проблем које ће бити витално и за наш народ и целу Европу"

Митрополит Амфилохије кога многи виде као кандидата за будућег патријарха рођен је на православни Божић 1938. године као Ристо, једно од 15 деце Милене и Ћира Радовића у Доњој Морачи. Овај полиглота, говори грчки, руски, италијански, немачки и француски, дипломирао је на Богословском факултету СПЦ у Београду 1962. године. Слушао предавања на Старокатоличком факултету у Берну и Риму где је положио магистарски испит. У Атини је докторирао на Светом Григорију Палами где се и замонашио.

За епископа банатског Амфилохије је хиротонисан 16. јуна 1985. године, а 30. децембра 1990. године устоличен је за митрополита црногорско-приморског.

Својевремено је признао да су му нудили да буде патријарх Црногорске православне цркве, али, како каже, такве понуде га нису интересовале јер је био за јединствену СПЦ.

На примедбу да је у блиским односима са Војиславом Коштуницом, владика Амфилохије је рекао: "Видимо се једном годишње. Приписују ми да је његова супруга моја сестра, а ја је чак и не познајем. Можда сам је видео једном у животу".

М. Пешић
[објављено: 25.03.2007.]

http://www.politika.rs/rubrike/Drustvo/t23418.sr.html


Top
 Profile  
 

Re: Veseljko Koprivica: AMFILOHIJEVA SABRANA NE-DJELA
PostPosted: Wed Mar 10, 2010 6:54 pm 
Offline

Joined: Mon Dec 07, 2009 5:16 pm
Posts: 54
Novak ADŽIĆ: AMFILOHIJE RADOVIĆ ILI LUCIFERSTVO U MANTIJI

Image

Srpski okupacioni mitropolit u Crnoj Gori Amfilohije Radović nije samo emanacija bogohulnika u mantiji i varvarina modernog doba. On je i perfidni obmanjivač i falsifikator istorijskih činjenica i prototip orkestrirane anticrnogorske hajke i proskribovanja imanentnog ravnogorskoj Inkviziciji.

Nema u vokabularu srpskog okupacionog mitropolita u Crnoj Gori Rista Ćirova Radovića zvanog Amfilohije ništa od vaspitanog i uljuđenog ponašanja i dostojanstvenog polemisanja. Odavno smo naučili da od njega i njegovih aparatčika ne možemo očekivati privrženost idejama i principima etike, savjesnosti, istine i pravde. Kastrirali su sami sebe od hrišćanskog morala svojim postupcima. Dugotrajno savezništvo sa četničkim desperadosima i ideološko sijamstvo sa optuženim i osuđenim ratnim zločincima učinilo ih je nepopravljivim. Agresivnost, psovke, sklonost podmetanjima i lažima, želja da se po svaku cijenu sačuvaju okupacione pozicije - to je spiritus movens Amfilovijevih glasnogovornika. Grešne ruke koje su promovisale i fetišizirale ideologiju krvi, pepela i preklanih vratova zarad projekta Velike Srbije ne mogu se oprati. Amnezije i amnestije nema. No, Amfilohije i njegovi glasnogovornici možda mogu dopustiti sebi čak i toliki luksus da se diče onim što je svakom ljudskom stvoru nepojmljivo, sramotno i za zgražavanje.

U svojim brojnim propagandnim i agitacionim seansama uvijek se trudio da o crnogorskoj tragediji od 1918. do 1941. godine, piše i govori progoneći istorijske i pravne relevantne činjenice. Objaviti rat istorijskim i pravnim izvorima, dokumentima, očiglednim i notornim činjenicama, koje dokazuju i potvrđuju da su Crna Gora i Crnogorci bili na giljotini od 1918. do 1941. godine, kao što je Amfilohije učinio nebrojeno puta, znači unaprijed izgubiti ga. Istina o tragediji Crne Gore koja je trajala u vrijeme postojanja Kraljevine SHS i Kraljevine Jugoslavije pod vlašću dinastije Karađorđević, ne može se ignorisati a da ignoranti poput Amfilohija, u pogledu naučnog poštenja i morala, ostanu bez posljedica. Ignoranta su u ovom slučaju porazile činjenice koje je htio da ignoriše. Bilo kako bilo, valjda Amfilohije nije toliko naivan da misli da su svi arhivi spaljeni, biblioteke uništene, knjige naučnih autoriteta nestale, ljudska memorija pretvorena u amneziju i pustoš, da mi mogao svojom praznom pričom i manipulacijom sve to adaktirati i učiniti nevažnim.

Na jednom velikosrpskom skupu, održanom prije izvjesnog vremena u Podgorici, Amfilohije Radović je bio toliko osokoljen da se drznuo da predloži da 26. novembar, dan kada je održana tzv. Podgorička skupština (koja je u uslovima okupacije Crne Gore izglasala njenu aneksiju, odnosno, pripajanje Srbiji) bude jedini praznik zajedničke države Srbije i Crne Gore, kojega je on okarakterisao "kao temelj njihovog jedinstva, plod njihove prošlosti i kao putokaz njihovoj budućnosti".

Učešćem i besjedom na tome skupu Amfilohije Radović je potvrdio da je smisao njegove svetosavske klerikalne ideologije u ukidanju crnogorske državnosti i nacionalnom asimiliranju i posrbljavanju Crnogoraca. Zato na datum održavanja tzv. Podgoričke skupštine 1918. godine Amfilohije gleda kultno i totemistički, jer je tada bio ostvaren velikosrpski plan likvidacije Crne Gore kao države i nacionalnog ugnjetavanja Crnogoraca. Njegujući ideologiju, koja je determinisala tzv. Podgoričku skupštinu, Amfilohije Radović jasno pokazuje koliki je protivnik postojanja Crne Gore kao države i Crnogoraca kao nacije.

Zaboravlja Amfilohije notornu činjenicu da je tzv. podgoričkom skupštinom nasilno svrgnuta dinastija Petrović Njegoš i kralj Nikola sa crnogorskog prijestola. Dinastija Petrović koja je reprezentovala Crnu Goru više od dva stoljeća bila je zbrisana sa crnogorskog državnog trona u jednom danu, kao i Crna Gora čija je državna nezavisnost i suverenitet stara deset vjekova. Zaista, samo anticrnogorskim šovinizmom satkana svijest može izricati panegirike datumu kada je surovo nestalo Crne Gore i njene slavne Dinastije. A upravo Amfilohije Radović hoće na najvišem nivou da se slavi taj datum!!!

Nikada dosad od Amfilohija nijesmo čuli da je progovrio o tome kakva je zla sudbina ili nesreća snašla Crnu Goru u periodu od 1918. do 1941. godine, kada je bila prisajedinjena Srbiji. A najvjerovatnije i nećemo čuti ili pročitati da Amfilohije o tome prozbori. O toj tragediji Crne Gore rječito govori i stradanje, odnosno, rušenje spomenika velikom vojvodi Mirku Petroviću u Podgorici. Nikada i nigdje Amfilohije Radović nije progovorio o tome varvarskom činu- o rušenju spomenika vojvodi Mirku. Nikada nije smogao snage i hrabrosti da kaže da to nije trebalo činjeti! Ali, izulozno bi bilo i očekivati od okupatora da osuđuje postupke jednog okupacionog sistema i režima!!! Koliki je Amfilohije Radović demagog i hipokrit najbolje svjedoči njegov odnos prema jednoj od najzaslužnijih ličnosti crnogorske istorije XIX vijeka - velikom vojvodi Mirku Petroviću. Nekada su Amfilohijevi popovi u Cetinjskom manastiru prekopavali Mirkov grob. Stoga ne čudi što Amfilohije nema nimalo obzira, a kamoli pijeteta, prema ulozi vojvode Mirka u učvršćivanju crnogorske države, kada nije bio u stanju da se makar u svojim brojnim istorijskim tiradama dotakne problema rušenja spomenika vojvodi Mirku u Podgorici ili raskopavanja njegovog groba u Manastirskoj crkvi.

Aktuelni srpski mitropolit u Crnoj Gori Amfilohije Radović, u svojim brojnim javnim nastupima, opravdavao je politiku koja je sve istorijske crnogorske svetinje vrijeđala, ponižavala i skrnavila. Nakon tzv. Podgoričke skupštine, koju neumjereno i neukusno veliča Amfilohije, bilo je zabranjeno nošenje crnogorske kape i narodne nošnje. Učinio je to režim Karađorđevića i njegovi janjičari u Crnoj Gori. Objektivno, svojim odnosom prema crnogorskoj tragediji u periodu od 1918. do 1941. godine, Amfilohije Radović opravdava takve postupke!

Poslije 1918. godine srpski vojnici i žandarmi i crnogorski renegati u njihovoj službi skidali su sa glava ljudi crnogorske kape i stavljali ih na glave svinja! Nikada od Amfilohija Radovića nijesmo čuli da progovori o tome što je bila svrha i u čemu je bila sreća da se raskapljivaju Crnogorci i njihovim kapama da se zakapljivaju svinje!

U periodu od 1918. do 1941. godine ni stara crnogorska zastava nije bila pošteđena. Crnogorski barjak sa dvoglavim orlom na crvenoj podlozi domaći izrodi u službi okupacione vlasti skinuli su sa Dvora na Cetinju, bacili ga u perašinu, zgazili ga i ljudskim urinom i izmetom uprljali na mjestu gdje je bio izvezen monogram crnogorskog suverena kralja Nikole! O tome skrnavljenju crnogorske zastave Amfilohije Radović ne samo da nikad i nigdje nije saopštio riječi osude, nego se realno nalazi na ideološkim anticrnogorskim pozicijama onih koji su to tada učinjeli!

U vrijeme od 1918. do 1941. godine crnogorski državni simboli (državna i vojna zastava-alaj i krstaš barjak) bila su zabranjena i proskribovana obilježja! Danas Amfilohije Radović prema autentičnim crnogorskim državnim simbolima ima skoro identičan negatorski i nihilistički pristup. Državni grb Kraljevine Crne Gore 1918. godine je ukinut, a crnogorska himna »Ubavoj nam Crnoj Gori« bila je poništena i zabranjena, dok su crnogorska službena odlikovanja nasiljem okupacionioh lasti nestala iz javne upotrebe. Danas, Amfilohije Radović, zalažući se da crnogorska himna bude pjesma »Bože pravde« ili »Onamo namo« pokazuje svoj odnos prema staroj crnogorskoj himni »Ubavoj nam Crnoj Gori«. Da već i ne govorim koliku averziju Amfilohije ima prema aktuelnim prijedlozima da se narodna pjesma »Oj svijetla majska zoro« proglasi zvaničnom crnogorskom himnom. U vrijeme od 1918. do 1941. godine uniforma crnogorske vojske bila je ponižavana, skrnavljena i odbačena. Ni o tome Amfilohije nije nikad proslovio ništa!

Na tzv. Podgoričkoj skupštini 1918. godine njeni delegati su predlagali da se sruši Cetinjski manastir i da se iz njega izbaci i javno spali na pazaru na Cetinju ćivot Svetog Petra Cetinjskog! Zar može Amfilohije podržavati tzv. Podgoričku skupštinu čiji su donosioci ili potpisnici rezolucije ovakvo nešto demonsko tražili? Može i to čini bez imalo stida! Na tzv. Podgoričkoj skupštini grupa njenih poslanika tražila je da se ćivot Svetog Vasilija Ostroškog izbaci iz Manastira Ostrog! U ideološkoj ravni Amfilohije je, suma sumarum, čuvar tekovina tzv. Podgoričke skupštine, u koje spadaju i navedeni prijedlozi! Jer ti koji su to predlagali potpisali su rezoluciju Podgoričke skupštine, čiji duh Amfilohije ljubomorno njeguje!

Pod vladavinom Karađorđevića u Crnoj Gori, od 1918. do 1941. godine, koji su kao okupaciona dinastija nametnuti odlukama tzv. Podgoričke skupštine, a kojima je Amfilohije Radović maksimalno privržen, nad crngoorskim narodom počinjeni su brojni zločini. Zapaljeno je na hiljade crnogorskih domova, pobijeno, pohapšeno i protjerano na hiljade patriota, spaljivane su majke s djecom, ugledni ljudi vođeni su osamareni kroz varoši, sahranjeni rodoljubi su ekshumirani da mi mrtvi od strane vojske i žandarmerije bili strijeljani, a sve je to proizvod politike koja je pobijedila na tzv. Podgoričkoj skupštini! Kada Amfilohije slavi i veliča tzv. Podgoričku skupštinu objektivno se i solidariše sa posljedicama koje je ona izazvala.

U periodu nakon 1918. godine, crnogorski građani su moreni glađu, a svještenicima crngoorskim bilo je zabranjeno da vrše vjersku službu i da pričešćuju narod ako ne polože zakletvu kralju Petru Karađorđeviću. Crnogorskim invalidima i ratnim udovicama nijesu priznavane penzije i invalidnine, ili su im oduzimane, ako nijesu položile zakletvu dinastiji Karađorđević. Srušena je voljom srpskih vlasti Njegoševa kapela na Lovćenu, da bi bilo podignuto zdanje kralju Aleksandru Karađorđeviću, koje je trebalo da simbolizira ropstvo Crne Gore. Zalažući se za rušenje Njegoševog mauzoleja na Lovćenu i povratak Aleksandrove kapele- Amfilohije Radović jasno demonstrira svoj stav da se državna i etnička tragedija Crne Gore ponovi! Poslije 1918. godine, a na fonu odluka tzv. Podgoričke skupštine, vezivana je stoka za dvorac kralja Nikole i bačane su bombe na taj Dvorac, posječen je i iščupano je korijenje starog istorijskog Brijesta ispred Biljarde na Cetinju, skinuto je s Cetinjskog manastira drevno zvono Ivana Crnojevića i odneseno u Vojvodinu da bi bilo pretopljeno u kvake za vile bogataša, razorena je Tablja / Kula iznad Cetinjskog manastira, nelegitimno i nezakonito ukinuta je Crnogorska pravoslavna crkva, srušena je zgrada Crnogorskog Senata da bi se na njenom mjestu podigao spomenik kralju Aleksandru itd.

Za sve to je odgovorna ideologija i politika koja je pobijedila na tzv. Podgoričkoj skupštini, a čiji tvorci su Srpska Vlada i Dvor Karađorđevića. Njen smisao u modernoj varijanti sasvim otvoreno klerikalno-politički reprezentuje i Amfilohije Radović. Da nije tako, ne bi o tzv. Podgoričkoj skupštini ovako mislio i govorio!

Zaista, najgora je stvar sa stanovišta etike, kad čovjek zbog svojih činjenja i nečinjenja ne može da vidi sebe u ogledalu, ili, u slučaju kada može to da učini, ako se plaši sebe samog zbog svog ružnog izgleda i jezivih uspomena koje ga proganjaju kao noćna mora. S druge strane, najbolje je i najljepše kad čovjek može slobodno, sa zadovoljstvom i s ponosom, da vidi sebe u ogledalu, jer nema ničega da se stidi ili plaši, jer ga ne grize savjest i ne doživljava noćne more. A vrh Srpske pravoslavne crkveu Crnoj Gori, na čelu sa Amfilohijem, zbog politike koju je vodio i podržavao, zbog svoje ružne prošlosti i jezivih uspomena, ne može u lijepom svijetlu i izgledu vidjeti sebe u ogledalu.. U odnosu na državnost Crne Gore, multinacionalno i multikonfesionalno društvo, uvažavanje činjenica postojanja crnogorske nacije, jezika i autokefalne Crnogorske pravoslavne crkve, on se ponaša destruktivno, subverzivno i izdan svega antihrišćanski i antireligijski.

Srpski miropolit u Crnoj Gori Amfilohije ne može priktiti svoje prljave tragove i prevariti ljude koji znaju i pamte što je sve on pisao i činio u vrijeme više od jedne decenije. Amfilohije koji postupa kao antihrist treba da zna da ne može sebe amnestirati i da crkvenom mantijom, kulisom i fasadom ne može sebe zaštititi od suočavanja sa istinom i vlastitom odgovornoću za zločine u kojima je kao ratni huškač i medijski propagator učestvovao u potonjoj deceniji i više. Za gospodina Amfilohija nema bjekstva od sankcija koje izriče moral, pravda, pravo i savjest.

Odveć je znana činjenica da se srpski mitropolit Amfilohije u odnosu na Crnu Goru, njene vrijednosti i svetinje, ponaša poput mornara koji izaziva požar, probija i potapa brod na kojemu plovi. On nikada nije bio, niti je po svojim postupcima hrišćanin, bogomoljac i čovjekoljubac. Naprotiv, njemu je bitno samo da nema Crne Gore kao države, da nema crnogorske nacije, jezika, kulture i autokefalne Crnogorske pravoslavne crkve. Zato i priča odavno prevaziđene stupidarije da su Crnogorci »kopilad Milovana Đilasa«, i zato se on nalazi na putu onih koji su veličali i veličaju lažnu istoriju, poput tzv. Podgoričke skupštine iz 1918. godine.

»Idi igumane, ne misli na manastir« - davna izreka danas i ovdje govori!


Top
 Profile  
 

Re: Veseljko Koprivica: AMFILOHIJEVA SABRANA NE-DJELA
PostPosted: Wed Mar 10, 2010 6:57 pm 
Offline

Joined: Mon Dec 07, 2009 5:16 pm
Posts: 54
Andrej NIKOLAIDIS: Mitropolitov povratak Starom zavjetu

POETIKA APOKALIPSE

Image

“Antihristova varka počinje da poprima oblik u ovome svijetu svaki put kada neko ustvrdi da se u istoriji može ostvariti mesijanska nada koja, pak, može biti ostvarena samo iza istorije, kroz eshatološki sud. Crkva je odbacila čak i modifikovane oblike ovog falsifikata o dolazećem kraljevstvu, koje treba da se ostvari pod imenom milenarizam, naročito onaj ‘po prirodi perverzni’ politički oblik sekularnog mesijanizma”. (Catechism of the Catholic Church. Imprimatur Potest + Joseph Cardinal Ratzinger, Doubleday, NY 1995, p. 194)

Tako današnji papa.

A ovako mitropolit Amfilohije: „Sve što je časno i čestito u istoriji Crne Gore danas je na raspeću. Sve čemu su služili i čemu su se žrtvovali naši preci, u petak je raspeto na Cetinju, pored Obilića poljane”. Pa ako iz ove rečenice nekome nije jasno da mitropolit tvrdi da je Kosovski mit ne samo “sve časno i čestito u istoriji Crne Gore”, nego i sam raspeti Hrist, on dodaje: „Odricanje od Kosova i Metohije je odricanje od Hrista raspetoga”.

Mitropolit hoće reći da je “Kosovo i Metohija” teritorijalna inkarnacija Hrista. Ovo izjednačavanje Boga sa dijelom teritorije ukazuje na suštinu onoga što možemo nazvati Kosovskom religijom, a što je izraženo kroz, takozvani, Kosovski zavjet, koji u toj religiji treba da ima funkciju koju u hrišćanstvu ima Novi zavjet. Kosovska religija imala je svog mesiju, koji se objavio na mitingu na Ušću i donio svoj, kako to Racinger naziva, “po prirodi perverzni politički oblik sekularnog mesijanizma”. Kosovska nezavisnost posljednja je u nizu posljedica propasti tog mesijanskog projekta. Vožd je bio lažni mesija. Crnogorsko priznanje nezavisnosti Kosova otud je ogroman civilizacijski iskorak – ono znači konačno crnogorsko odbacivanje sekularne Kosovske religije čiji je nosilac, paradoksalno, bila upravo Srpska pravoslavna crkva. Posljednji, podgorički mitropolitov govor pun mržnje nije stigao kao iznenađenje, prije kao kontinuitet njegove doktrine. Koju on u zborniku “Jagnje božije i zvijer iz bezdana” (Svetigora, Cetinje 1996), na stranama 18. i 19. objašnjava ovako: “Rekao bih da možda u pravom smislu hrišćanstvo još nije počelo da se ostvaruje u ljudskoj istoriji; da se Novi zavjet tek negdje nazire... Takav jedan čin, i takav otpor dobra protiv zla je nešto što, ima se utisak, ne pripada istorijskom čovjeku. To je nešto što kao stvarnost pripada metaistoriji, ali kao najdublja čežnja i istorijska potreba ljudska. Hrišćanska istorija, a u nju spada istorija Svetoga Petra, a preko njega istorija Crne Gore i srpskog naroda uopšte do naših dana, je manje-više povratak u Stari zavjet. Možda istorija još nije ni počela da živi Novim zavjetom?”

Mitropolitovoj koncepciji svijeta, njegovoj vjeri Kosovskog zavjeta, u koju se odlično uklapa Stari zavjet, očito najveću smetnju predstavlja Novi zavjet. Kosovski zavjet je sekularna religija, politička platforma, za čije ostvarenje su nužna sredstva koja Novi zavjet osuđuje i zabranjuje. Hrist svojim dolaskom i žrtvom zauvijek mijenja karakter istorije. Nakon njega, istorija više nije skladište mržnje i krvavo klupko osvete. Politički projekat koji se temelji na osveti za “gubitak Kosova” 1389, otud, zahtijeva “povratak” u stanje prije Novog zavjeta.
Stoga Novi zavjet treba izmjestiti iz istorije. Jedan hrišćanski velikodostojnik, koji po definiciji ispovijeda vjeru Novoga zavjeta, gotovo dva milenijuma nakon njegove objave, pita se: “Možda istorija još nije ni počela da živi Novim zavjetom?” Ma ne, nego je Isus stradao, a Novi zavjet objavljen onako, bez obaveze, izdat kao račun sa odloženim plaćanjem, koji će jednom u istoriji dospjeti za naplatu. A kad će Novi zavjet početi da važi? Kada Amfilohije i njegovi završe svoje političko-teritorijalne projekte. Hristovo učenje “pripada metaistoriji”, kao “ljudska čežnja”. A u ovoj istoriji, budite slobodni da se dobro pokoljete.

Objašnjavajući Crnu Goru kao prostor gdje se “Novi zavjet tek negdje nazire”, a njenu istoriju kao “manje-više povratak u Stari zavjet” (obratite pažnju na ovaj paradoks: ako Novi zavjet nije počeo da važi i “tek se nazire”, čovječanstvo neprekidno živi u vremenu Starog zavjeta. Ali ako se ono, kako tvrdi mitropolit, “vraća u Stari zavjet”, u njega se ono može vratiti samo iz onoga što je došlo nakon Starog zavjeta – iz Novog zavjeta. Pa ako se danas “Novi zavjet tek nazire”, to je stoga što smo ga daleko odbacili i odabrali povratak u Stari, a ne zato što “istorija nije počela da živi Novim zavjetom”), mitropolit Amfilohije nehotice locira temeljni problem Crne Gore, onaj iz kojega izviru svi ovdašnji golemi problemi, uključujući tu i samoga mitropolita. Taj se problem može formulisati ovako: Crna Gora nikada nije postala doista hristijanizovan prostor. Kosovski zavjet ovdje je imao prvenstvo nad Novim zavjetom. Zloupotreba vjere u političke svrhe, tako svojstvena Amfilohiju, samo je posljedica te činjenice.

Da je Crna Gora bila hristijanizovana, da je “počela da živi Novim zavjetom”, njena bi politička istorija bila drugačija, a drugačija bi bila i istorija njene civilizacije. Da je bila hristijanizovana, njena borba za identitet ne bi bila tako dramatična, Crna Gora u Evropu ne bi “aplicirala” i ne bi “inplementirala evropske vrijednosti“, nego bi joj civilizacijski i, shodno tome politički pripadala, a sljedbenici sveštenika koji govore o “kobasicama od ludih evropskih krava” koje “pune debela crijeva” ne bi rušili glavni grad zbog toga što nijesu u stanju da prihvate realnost.

Tim Hakler u članku objavljenom ovoga proljeća u Christian Science Monitoru piše da “Istorija pokazuje da kultura, a ne genetika, određuje podobnost za demokratiju. Istorija pokazuje da možemo precizno pokazati koja je kultura potrebna za to – kultura Prosvjetiteljs


Top
 Profile  
 

Iz arhive CKL
PostPosted: Wed Mar 10, 2010 7:01 pm 
Offline

Joined: Mon Dec 07, 2009 5:16 pm
Posts: 54
Bogić Vraneš: AMFILOHIJE RADOVIĆ KAO SRPSKI HOMEINI



Mentalni i religijski sklop srpskog mitropolita u Crnoj Gori Amfilohija Radovica, kao i njegov radikalizam i sveukupno ponasanje svih ovih godina, narocito u minuloj, krvavoj deceniji prosloga vijeka, neodoljivo podsjecaju na iranskog vodju ajatolaha Homeinija, sada vec pocivseg, kojega je istorija zapamtila kao izrazitog vjerskog fanatika rusitelja gradjanskog drustva u svojoj zemlji, ideologa i realizatora islamske fundamentalisticke revolucije.
Oni koji malo poznaju istorije religija i povijest ideja i ideologija ne malo ce se zacuditi ovome poredjenju jednog pravoslavnog (svetosavskog) mitropolita sa islamskim ajatolahom. Medjutim, oni koji znaju kako je i na koji nacin nastao islam, iz kojih ucenja i iz kojih razloga, a poznaju povijest istocnog hriscanstva i svetosavlja kao rigidne teolosko-ideoloske varijante vizantijskog pravoslavlja, shvatice da nase poredjenje nije nimalo proizvoljno i neprimjereno, kontradiktorno ili apsurdno.
Pri svome nastanku kao nova religija islam nije zelio da ovlada svijetom vec da objedini i ujedini arapska i druga nehriscanska plemena u jednu veliku drzavu. Svetosavlje je nastalo, razvijalo se i danas se odrzava da objedini brojne narode pod srpskim imenom u mocnoj i jakoj srpskoj drzavi, koja bi se nametnula u sirem okruzenju.
Taj svetosavski san, ta zavjetna ideja srpske imperijalne drzavne i vjerske ideje traje sve do danas, a u posljednje vrijeme, u novim okolnostima, ispoljava se sa posebnom zestinom, otvoreno agresivno ili uvijeno, diplomatski i misionarski.
Osim katolickog jezuitizma i inkvizitorstva, najekstremnijeg vizantijskog nasljedja, svetosavlje je u sebe inkorporiralo i vrlo prepoznatljive odlike islama.
Svetosavlje se samo povrsno, kao religijski koncept, vezuje za Isusa Hrista, a stvarno samo za svoju jednu licnost – Svetoga Savu (Rastka Nemanjica) isto kao sto se islam vezuje za proroka Muhameda. Svetosavlje se nekoliko vjekova vise izradjivalo kao nacionalno-ideoloski nego kao vjerski koncept. U vjerskom kontekstu svetosavlja pomijesani su sa hriscanskim ucenjem i drugi radikalni i militantni kultovi i ucenja. Tako je srpski narod ispao kao »najpravedniji«, »nebeski narod«, koji u ime bozanske svjetlosti iliti carstva nebeskoga ima »bozansko pravo da pokorava druge narode i da ih prevodi u sopstvenu veru«.
Navodno razjedinjena »srpska plemena« i »srpske zemlje« svetosavlje treba, kad-tad, da ujedini u jednu jedinstvenu »srpsku drzavu«, pokoravajuci stvarno i duhovno druge narode, koji se u dugom vremenskom toku i povoljnim okolnostima nece moci oduprijeti sistematskoj srbizaciji i posvetosavljenju.
Svi srpski svestenici, narocito ostrasceni arhijereji, na celu sa patrijarhom su zatocenici i misionari takvog koncepta, »vojnici svetosavlja«. Jedan od najfanatizovanijih i najupornijih svetosavskih arhijereja-misionara jeste srpski mitropolit u Crnoj Gori, koga zbog njegovog djelovanja nazivaju, izmedju ostalog, srpskim ajatolahom ili srpskim Homeinijem. Inace, Amfilohijev san nije samo apsolutna srbizacija Crne Gore i drugih »srpskih zemalja« nego i patrijarsijski tron, uz kraljevski presto dinastije Karadjordjevica.
Na tom putu Crna Gora nije cilj vec sredstvo do najviseg cilja. To nije samo opsesija jednog iskompleksiranog i tastog episkopa, vec projektovana zamisao velikosrpskih kuhinja i salona.
A njihov cilj je stvaranje Velike Srpske drzave. Amfilohije se odavno povinovao tom jedinstvenom srpskom ideoloskom konceptu, koji je istovremeno i religija (vjera). U njegovoj realizaciji vecina srpskih svestenika ponasa se kao kasta vojnika i ratnika, a Amfilohije kao mocni ajatolah.
Na tom putu veliku smetnju cine Crna Gora i Crnogorci, njihov autenticni crnogorski drzavni, nacionalni i jezicki identitet. Amfilohija izbezumljuje obnavljanje crnogorske samosvijesti i crnogorskog pravoslavlja – sto udara u same temelje velikosrpske drzavne, nacionalne i vjerske zamisli.
Zato je Amfilohije oko sebe okupio »vojnike i ratnike«, najamnicke posade po crnogorskim manastirima i crkvama, ustanovama i partijama.
Srpski ajatolah Amfilohije nema samo svoju fiks-ideju nego i racunicu. On u Crnoj Gori kontrolise sve prihode i priloge po crnogorskim crkvama i manastirima. Proklinje sve koji nijesu sa njim i uz njega, ponasa se nadmeno i gleda s visine na sve, a ponizno i snishodljivo trci za novopecenim bogatasima i kriminalcima koji su izdasniji darodavci ili mecene, ktitori.
Ajatolah Amfilohije je zaposjeo Crnu Goru i sve u njoj kontrolise, ali ga nervira sto svoju domovinu ne moze u cjelosti da drzi pod svojom i srpskom kontrolom. Ali, ona mu sve vise izmice i smatra ga otpadnikom, izdajnikom.
U strahu i izbezumljenosti on, sve cesce s Matijom Beckovicem, Karadjordjevicima i Krunskim savjetom postavlja pitanje vlasnistva nad Crnom Gorom, sa svojim radikalno nastrojenim svetosavcima – ravnogorcima, spremnim na sve pa i na sukobe.
No, Beograd decenijama nastoji da ostvari suverenu ideolosku i vjersku vlast nad Crnom Gorom, ali mu to nikako ne uspijeva. Zato je svojevremeno tamo i poslan ajatolah Amfilohije, za svetosavsku revoluciju, za realizaciju fundamentalne, imperijalne srpske ideje, posto je zadugo propao koncept prodora prema zapadu, BiH i Hrvatskoj, kao i na jugu prema Makedoniji.
Za taj koncept crnogorstvo je najveca ideoloska opasnost! Zato je Amfilohijeva misija da se svetosavlje kao religija »pravovjernih« rasiri diljem Crne Gore, a tu su i stare politicke pobude – koje se slivaju u konacno ostvarenje velike srpske drzave jedinstvenog ideoloskog koncepta – ravnogorstva i cetnistva. Svetosavlje tu otkriva svoje protivurjecnosti: tesko uspijeva da izmiri hriscansko nacelo da Bog nije princip. Tu je ono slicna religijska kompilacija kao i islam – Bog je jedno, Bog je princip, ali postoji i drugo – Srpska drzava i srpski nacion.
Srpski Imperijum je iznad Hrista, iako se ajatolah Amfilohije zaklinje u Njega i pominje zivog Boga. Uticaj islama i judaizma na svetosavlje je vise nego ocigledan. Svetosavlje nije samo religijsko nego i ideolosko uporiste ideje Srpskog imperijuma. Svetosavlje je, zaista cudesni amalgam. Njegova nacionalna kanonizacija pod vidom ortodoksnog pravoslavlja nije jos zavrsena. Veliku ulogu u tome uoblicavanju ima i Srpski Homeini – Amfilohije Radovic, takozvani mitropolit crnogorsko primorski, zetsko-brdski, skenderijski... U tome pregnucu i misiji Srpski Homeini se sluzi propovijedima, svetim arhijerejskim besjedama, a ako bi zatrebalo ne bi se libio ni od ognja ni od maca.
Posto je Sveti Sava prorok i misionar sa »bozanskim ovlascenjima«, Amfilohije ne sumnja u ispravnost toga nacionalnog i vjerskog koncepta. Njegov jedini cilj, koji Amfilohije revnosno slijedi jeste: da su Srbi uvijek u pravu, zrtve, i zato treba osvojiti sto vise teritorija na kojima ce se vaspostaviti nova velika srpska drzava.
Kroz Amfilohija, svetosavlje se namece kao jedina prava, srpska vjera. Ko je Srbin – taj je pravovjeran – sustina je poruka ajatolaha Amfilohija.
Zato sve Crnogorce, po njemu, treba kao posast iskorijeniti ili posrbiti, zato sto se protive vaspostavljanju Srpskog carstva u kome bi nestalo i njihove drzave, i imena, i identiteta. Amfilohije kao ajatolah pripada jeretickoj ili vjerskoj teolosko-ideoloskoj skoli u okviru pravoslavlja. Amfilohije ima ovlascenja od srpskog partijarha, a ovaj od Svetog Save – da prorokuje u njihovo ime.
Postojanje crnogorskog pravoslavlja i vaspostavljanje Crnogorske pravoslavne za Amfilohija je ne samo nocna mora nego i nerjesiva enigma. No, za Crnogorce svetosavlje nije demokratskija verzija teologije od njihovoga pravoslavlja. Naprotiv!
Tako se Amfilohije opire bozanskim zakonima a priklanja nacionalnim. Zato se on i okruzio inkvizitorskim grupama.
Njih je ukljucio ne samo u neobicni rat protiv Crne Gore nego i u eventualnu bitku za izbor patrijarha.
On vjerom i religijom nastoji da ujedini kao Srbe i sve druge, kao nekada arapski kalifi – s Vukovom maksimom: »Srbi svi i svuda«, pod »Adamovom zvezdom«, Nemanjicima alijas Karadjordjevicima. Svetosavlje je utemeljeno slicno islamu – da vjerom i religijom objedine »srpska plemena«. Tu su i famozne plemenske skupstine. Amfilohije veliki i nepopravljivi svetosavac ali i otpadnik od bozanske volje ili principa, od zivog Boga.
Sustina islamske i svetosavske teologije su slicne – obje su proistekle iz hriscanskog ucenja i vremenom se kanonizovale. Kao militantne, drzavne vjere. Zato i nije cudo sto u ponasanju i djelovanju mitropolit Amfilohije lici na ajatolaha Homeinija. Inace, ajatolah je persijska rijec i znaci bozji. Ajatolah je najvisi cin u sitskoj hijerarhiji. Daje se samo »dvanaestorici Alahovih nasljednika«. Srpska crkva ima ajatolaha koliko i episkopa. Iako je srpski patrijarh vrhovni ajatolah – Amfilohije je jedan i neponovljiv. Dok se iranski vodja Homeini borio za svoju domovinu i narod, iako fanatizovano i nedemokratski – srpski Homeini Amfilohije vodi tudju klerikalno-ideolosku revoluciju u Crnoj Gori i sve cini da nestane i nje i crnogorskog naroda, zarad velike srpske drzavne ideje i naroda koji ga je usvojio.
Ali, njega to ne pogadja. Stovise, angazovao je sve svoje potencijale, »vojnike i ratnike«, partije i intelektualce da na predstojecem popisu stanovnistva Crnogorci nestanu kao »projektovani identitet«. To se zove svetosavska revolucija u Crnoj Gori ajatolaha Amfilohija! Ali iako bi on mogao bez Crnogoraca, ne moze Crna Gora. A njemu je teze sto ih ima nego da ih nema. Ko ne bi rekao: cudna popa jadi ga ubili, na svijet ga ovakvoga nema!


Top
 Profile  
 

Novak Adžić
PostPosted: Thu Mar 25, 2010 3:43 am 
Offline

Joined: Mon Dec 07, 2009 5:16 pm
Posts: 54
Novak Adžić: Prilozi za biografiju Amfilohija Radovića

24. mart 2010.

Image

Nikada dosad od Amfilohija nijesmo čuli da je progovorio o tome kakva je zla sudbina ili nesreća snašla Crnu Goru u periodu od 1918. do 1941. godine, kada je bila prisajedinjena Srbiji. Umjesto otvaranja istorijske istine, Amfilohije Radović slavi Podgoričku skupštinu, vrijeme kada se skrnavila crnogorska istorija

Ličnost koja predvodi Srpsku pravoslavnu crkvu u Crnoj Gori, Amfilohije Radović, je već više od 20 godina ekstreman u negiranju crnogorske nacije i naroda. Prisjetimo se samo nekoliko njegovih izjava u tom smislu.

U beogradskim »Književnim novinama”, 1989. godine, još kada je bio episkop banatski, govorio je: “U istoriji nikad nije postojao crnogorski narod”; a kada je već bio na tronu Svetog Petra Cetinjskog, 1992. u “Svetu”, časopisu beogradske “Politike”, izjavio je: ”Crnogorska nacija je izmišljena u Titovoj i Đilasovoj laboratoriji”. Amfilohije Radović u “Mladini” oktobra 1988. kaže i ovo: ”Stav komunističke partije i to po direktivama Kominterne prije rata, bio je da Balkan i u srcu Balkana srpski narod treba da se oslabi. Na temelju toga stvoreni su novi narodi koji u istoriji nijesu nikad ni postojali, kao recimo Crnogorci, oni su najočigledniji primjer. Ja sam Srbin, premda sam rođen u Crnoj Gori”.

Amfilohije je kroz signal beogradske televizije grmio: ”Kažu mi a izgleda da je to i tačno kako je Milovan Đilas dobio naređenje da istorijski obrazloži i dokumentuje postojanje crnogorske nacije i da je to on uradio na osnovu Marksovog učenja. Međutim taj isti Đilas se 1954. odrekao tog svog kopileta i sada se pišei osjeća Srbinom. Ali to zlo je ostalo.”

Politička savezništva: Sjetimo se da je dugo vremena, u ne tako davnoj prošlosti, trajalo savezništvo Amfilohija Radovića i tadašnjih fantomskih ili parapolitičkih udruženja, poput “Vijeća plemenskih skupština” i “Srpskog foruma Crne Gore”. Sjetimo se skupa u manastiru Maine kod Budve 2000. godine, đe je Amfilohije s popovima i civilnim licima predvođenim današnjim srpskim ministrom vjera dr Bogoljubom Šijakovićem, držao političke govore sa ciljem da se spriječi proces obnavljanja nezavisnosti Crne Gore. Potom je u organizaciji »Vijeća plemenskih skupstina« i »Srpskog foruma Crne Gore« u Domu tadašnje »Vojske Jugosavije« u Podgorici održan 26. novembra 2000. godine skup nazvan ”Akademija u čast ujedinjenja Crne Gore i Srbije 1918. godine”.

Na tome skupu nije intonirana stara crnogorska himna “Ubavoj nam Crnoj Gori”, niti narodna pjesma “Oj svijetla majska zoro”, koja je danas ustavna, zvanična himna nezavisne Crne Gore, već srpska himna "Bože pravde", s kojom je i počela ta “svečana akademija”, na kojoj su govorili mitropolit Srpske pravoslavne crkve u Crnoj Gori Amfilohije Radović i akademik Milorad Ekmečić, jedan od ideologa velikosrpske politike koja je u ratu na prostorima ex Jugoslavije proizvela krv i pepeo, zgarišta i groblja. Na tome skupu bili su prisustni i tadašnji i dijelom današnji visoki funkcioneri Socijalisticke narodne partije i tadašnje Srpske narodne stranke. Sve je to poslužilo kao inspiracija srpskom mitroplitu u Crnoj Gori Amfilohiju Radoviću da predloži da 26. novembar, dan kada je održana tzv. Podgorička skupština (koja je u uslovima okupacije Crne Gore izglasala njenu aneksiju, odnosno, pripajanje Srbiji) bude jedini praznik tadašnje kenaturske zajedničke države Srbije i Crne Gore (SRJ), kojega je on okarakterisao "kao temelj njihovog jedinstva, plod njihove prošlosti i kao putokaz njihovoj budućnosti".

Prekrajanje istorije: Učešćem i besjedom i na tome skupu Amfilohije Radović je potvrdio da je smisao njegove svetosavske klerikalne ideologije u ukidanju crnogorske državnosti i nacionalnom asimiliranju i posrbljavanju Crnogoraca. Zato na datum održavanja tzv. Podgoričke skupštine 1918. godine Amfilohije gleda kultno i totemistički, jer je tada bio ostvaren velikosrpski plan likvidacije Crne Gore kao države i nacionalnog ugnjetavanja Crnogoraca. Njegujući ideologiju, koja je determinisala tzv. Podgoričku skupštinu, Amfilohije Radović jasno pokazuje koliki je protivnik postojanja Crne Gore kao države i Crnogoraca kao nacije.

Nikada dosad od Amfilohija nijesmo čuli da je progovrio o tome kakva je zla sudbina ili nesreća snašla Crnu Goru u periodu od 1918. do 1941. godine, kada je bila prisajedinjena Srbiji. A najvjerovatnije i nećemo čuti ili pročitati da Amfilohije o tome prozbori.

Rušenje spomenika vojvodi Mirku: O toj tragediji Crne Gore rječito govori i stradanje, odnosno, rušenje spomenika velikom vojvodi Mirku Petroviću u Podgorici, koji će biti predmet mog osvrta u daljem tekstu. Rušenje spomenika vojvodi Mirku u Podgorici 1919. godine bio je kontinuitet politike koja je pobijedila na tzv. Podgoričkoj skupštini.

Postojanje spomenika vojvodi Mirku u centru Podgorice uočio i opisao i češki folkrorist, slikar, publicista i putopisac Ludvik Kuba (1863-1956), koji je boravio je u Knjaževini Crnoj Gori 1890 i 1891. godine, o čemu je napisao knjigu »U Crnoj Gori«, štampanoj u Pragu 1892. godine. Ta Kubina knjiga »U Crnoj Gori« kod nas je objavljena u Podgorici 1996. godine. U toj knjizi češki istraživač i putiopisac Ludvik Kuba, pored ostalog, opisujući svoj obilazak Podgorice i boravak u njoj, navodi i to da je u Podgorici (Mirkovoj varoši) »Na sredini prostranog trga nove varoši, u čast Vojvode Mirka, njegovog patrona, podignut je obelisk« (Ludvik Kuba, »U Crnoj Gori«, Podgorica, 1996, str. 156).

Ključna ličnost državne politike: Podsjećanja radi, Mirko Petrović Njegoš (1820-1867), veliki vojvoda, brat je vladara crnogorskog knjaza Danila Petrovića Njegoša (1826-1860 – svjetovnog poglavara Crne Gore od 1851. do 1860) i otac knjaza/ kralja Nikole. Vojvoda Mirko Petrović istaknuti je junak, pobjednik s Grahovca 1858, vojskovođa i predsjednik Crnogorskog Senata. Veliki Vojvoda Mirko Petrović je jedna od ključnih ličnosti crnogorske državne politike kako u doba vladavine knjaza Danila tako i u vrijeme uprave knjaza Nikole, sve do svoje smrti 1867. godine.

Kakav je odnos Amfilohija Radovića prema jednoj od najzaslužnijih ličnosti crnogorske istorije XIX vijeka velikom vojvodi Mirku Petroviću? Nekada su Amfilohijevi popovi u Cetinjskom manastiru prekopavali i Mirkov grob!

Crna Gora je od kraja 1918. godine bila žrtva strašne opresije. Okupacione srpske vojne, policijske i civilne vlasti donijele su kriminalnu i varvarsku odluku da se sruši spomenik kojega je kralj Nikola podigao u slavu i čast crnogorskim junacima poginulim u ratu 1862. godine, kada se Crna Gora branila od druge najezde moćne vojske Omer-paše Latasa. Taj spomenik je poznatiji kao obelisk velikom vojvodi Mirku Petroviću i on se nalazio u centru Podgorice (Mirkove Varoši).

Dio istorijskih zapisa: Duhovni vođa crnogorskog ustanka 1919. godine i predsjednik crnogorske Vlade u progonstvu Jovan Simonov Plamenac je tada, u jednom pismu, navodeći zločine srpskih vlasti i njhove namjere, saopštio i ovo:
»Da se nijesu tadašnje savezničke vlasti velikih sila umiješale, htjele su okupatorske vlasti spaliti mošti Svetog Vasilija Ostroškog i Svetog Petra Cetinjskog, onako kao što je Sinan Paša spalio na Vračaru ostatke Svetog Save Namnjića. Program je bio da se oskrnavi i poruši sve što je u narodu sveto. Porušili su spomenik pobjedniku Grahovske bitke, velikom vojvodi Mirku Petroviću, samo radi toga što je bio otac kralja Nikole«.

Poznati crnogorski diplomata, političar, narodni poslanik Jovo Popović u Memorandumu naslovljenom »Pogled na crnogorsko pitanje«, koji je napisan u Rimu 14. februara 1919. godine i podnijet u ime Saveza slobodnih Crnogoraca Konferenciji mira u Parizu, veli, uz ostalo, i ovo: »U svojoj razornoj obijesti da unište sve što je crnogorsko, ove plaćeničke bande zaboraviše se tako daleko, da batinaše sva ona lica kod kojih nađoše crnogorski vojnički barjak ili koji god drugi znak ili obilježje koje podsjeća na crnogorsku državu. U tom cilju je uništen i jedini spomenik vojnički na trgu u Podgorici podignut u čast poginulih Crnogoraca za oslobođenje tih krajeva. Kao što se vidi, ide se za tim, da se uništi i istorija ovog mučeničkog naroda« (Jovo Popović, »Pogled na Crnogorsko pitanje«, Memorandum podnesen Konferenciji mira u Parizu, Kraljevska Crnogorska državna štamparija, Nej kod Pariza 1919. godine).

Srpski novinar i publicista Pantelija Jovović (koji je, po sopstvenom priznanju zbog pisanja o zločinima koji su činjeni u Crnoj Gori bio fizički napadnut, pretučen i kome su nanešene teške tjelesne povrede) o rušenju spomenika velikom vojvodi Mirku Petroviću u Podgorici objavio je, u beogradskom listu »Balkan«, od 18. septembra 1922. godine, članak pod naslovom »Juriš na cnogorske spomenike«. U tome tekstu Pantelija Jovović piše i ovo: »Obzirnost i dužno poštovanje prema mrtvima dokaz je kulture jednog naroda. Čije je groblje razgrađeno i grobovi obrasli korovom, ništa dalje ne pitajte za njegovu kultutu. Divljak je. Kada je u Srbiji 1903. godine jedna zavjera učinila kraj dinastiji Obrenovića, nikome nije na um padalo da ruši spomenik kneza Mihaila; jer ko bi njega rušio rušio je istoriju Srbije. Nije se jednako postupilo sa spomenicima u Crnoj Gori prilikom njenog ujedinjenja sa Srbijom. Sramota je beogradske Vlade zato što su spomenike rušili njeni činovnici, a crnogorska je sramota zbog toga što su ti činovnici sinovi Crne Gore. Neki pijani Savo Fatić srušio je u Podgorici 1918. godine spomenik podignut junacima, slavno palim u ratu godine 1862. Doduše nijedan Fatićev predak nije pao u tome ratu, te nije čudo da je on gotov na rušenje spomenika kao i na paljenje kuća, ali je čudo što je sa njim bilo i Crnogoraca čiji su preci ratovali. Nije čudo što pijani Fatić ruši spomenik, ali je skandal da Vlada mjesto da spomenik popravi ona naređuje sravnjivanje njegovog nesrušenog ostatka sa zemljom, da se ne zna ni gdje je postojao. A Sava Fatića odmah iza rušenja spomenika i revnosnog učestvovanja u paljenju kuća postavlja za člana crnogorskog Vrhovnog suda! I sada taj treba da sudi onima kojima je kuće palio i oni da očekuju od njega pravdu! Vlada je na pogrešnom putu ako misli da su to sredstva za ujedinjenje Crne Gore sa Srbijom...”, pisao je 1922. godine Pantelija Jovović.

O rušenju spomenika vojvodi Mirku piše i dr Šerbo Rastoder, u svojoj knjizi »Janusovo lice istorije«, Podgorica, 2000, na str. 281 piše i ovo: »Kada su 1886. godine udareni temelji nove varoši u Podgorici, s desne strane rijeke Ribnice, i kada je nova varoš nazvana Mirkova varoš, tada je vojvodi Mirku Petroviću otkriven spomenik u vidu obeliska, urađen po projektu Marka Đukanovića. Spomenik je tu stajao sve do 1919. godine, kada je već bio počeo radikalan »raskid s prošlošću«. Uz to, spomenik je bio posvećen ocu »omrznutog« kralja, što je tada bio dovoljan razlog za bjelaše (pristalice bezuslovnog ujedinjeja Crne Gore i rbije) da ga sruše i bace u rijeku«.

Takva je bila sudbina spomenika vojvodi Mirku Petroviću. Aktuelni srpski mitropolit u Crnoj Gori Amfilohije Radović, u svojim brojnim javnim nastupima, opravdavao je politiku koja je sve istorijske crnogorske svetinje vrijeđala, ponižavala i skrnavila. Nakon tzv. Podgoričke skupštine, koju neumjereno i neukusno veliča Amfilohije, bilo je zabranjeno nošenje crnogorske kape i narodne nošnje. Učinio je to režim Karađorđevića i njegovi janjičari u Crnoj Gori.

Objektivno, svojim odnosom prema crnogorskoj tragediji u periodu od 1918. do 1941. godine, Amfilohije Radović opravdava takve postupke!

Skrnavljenje kape i zastave: Poslije 1918. godine srpski vojnici i žandarmi i crnogorski renegati u njihovoj službi skidali su sa glava ljudi crnogorske kape i stavljali ih - na glave svinja.

U periodu od 1918. do 1941. godine ni stara crnogorska zastava nije bila pošteđena. Crnogorski barjak sa dvoglavim orlom na crvenoj podlozi skinuli su sa Dvora na Cetinju, bacili ga u perašinu, zgazili ga i ljudskim urinom i izmetom uprljali na mjestu gdje je bio izvezen monogram crnogorskog suverena kralja Nikole! O skrnavljenju crnogorske kape i zastave Amfilohije Radović nigdje javno nije saopštio riječi osude.

U vrijeme od 1918. do 1941. godine crnogorski državni simboli (državna i vojna zastava-alaj i krstaš barjak) bila su zabranjena i proskribovana obilježja! Danas Amfilohije Radović prema autentičnim crnogorskim državnim simbolima ima skoro identičan negatorski i nihilistički pristup. Državni grb Kraljevine Crne Gore 1918. godine je ukinut, a crnogorska himna »Ubavoj nam Crnoj Gori« bila je poništena i zabranjena, dok su crnogorska službena odlikovanja nasiljem okupacionioh lasti nestala iz javne upotrebe. Amfilohije Radović se, podsjećamo, zalagao da crnogorska himna bude himna Srbije »Bože pravde« ili pjsma »Onamo namo« i time je pokao svoj odnos prema staroj crnogorskoj himni »Ubavoj nam Crnoj Gori« i zvanicnoj himni »Oj svijetla majska zoro, majko naša Crna Goro« U vrijeme od 1918. do 1941. godine uniforma crnogorske vojske bila je ponižavana, skrnavljena i odbačena. Ni o tome Amfilohije nije nikad proslovio ništa!

Na tzv. Podgoričkoj skupštini 1918. godine njeni delegati su predlagali da se sruši Cetinjski manastir i da se iz njega izbaci i javno spali na pazaru na Cetinju ćivot Svetog Petra Cetinjskog.

Kako, onda, čovjek koji sjedi na tronu Svetog Petra Cetinjskog da bude čuvar tekovina tzv. Podgoričke skupštine, u koje spadaju i navedeni prijedlozi?

http://www.portalanalitika.me/analize/p ... ommentForm


Top
 Profile  
 

Re: Veseljko Koprivica: AMFILOHIJEVA SABRANA NE-DJELA
PostPosted: Sun Apr 04, 2010 6:36 pm 
Offline

Joined: Mon Dec 07, 2009 5:16 pm
Posts: 54
Amfilohije Radović vlasnik je 59 lista nepokretnosti

03. april 2010.

U periodu od 1993. do 2002. godine u opštinama Podgorica, Danilovgrad, Nikšić i Bar sve crkve i manastiri iz državnog vlasništva prešle su u svojinu Mitropolije crnogorsko-primorske, tvrde u Crnogorskoj pravoslavnoj crkvi

Image

piše Pobjeda

Prema njihovom istraživanju, polovina vjerskih objekata u kotorskoj opštini ostala je dio državne imovine, dok su u budvanskoj i hercegnovskoj svi pravoslavni objekti i dalje u vlasništvu države Crne Gore. Važno je napomenuti da su budvanski manastiri Reževići i Gradište ostali u državnom vlasništvu, kao i Crkva Svetog Jovana u Bajicama i Vlaška crkva u centru Cetinja. Slična situacija je i na sjeveru Crne Gore, gdje su u opštinama Kolašin, Mojkovac, Žabljak, Šavnik i Plužine pravoslavni vjerski objekti ostali državni. Na Mitropoliju je u posljednjih deset godina prepisano 12 hiljada kvadratnih kilometara zemljišta, čiji se dobar dio nalazi na Primorju - kaže za Pobjedu Stevo Vučinić, koji u javnosti najčešće nastupa kao promoter interesa CPC.
Na osnovu posjedovnih listova, u koje je Pobjeda imala uvid, crkve i manastiri su do devedesetih bile zavedene kao pojedinačna pravna lica i bile su u vlasništvu sela, bratstava, plemena i države.
Mitropolija crnogorsko-primorska do devedesetih nije bila pravno lice, tako da je zakonski bilo nemoguće prepisati imovinu na tu zajednicu. U Crnogorskoj pravoslavnoj crkvi tvrde da je odlukom Vlade Crne Gore iz 1998. godine Mitropolija crnogorsko-primorska dobila status pravnog lica, otvorila žiro račun u banci postala vlasnik navedene imovine. Prema njihovim tvrdnjama, do 2000. godine unos podataka u katastar odrađivao se ručno, da bi poslije uvođenja baze podataka ovom državnom organu bio dat nalog da se sve što se vodi kao sakralni objekat upiše pod matičnim brojem Mitropolije.
Znatan dio veoma vrijedne imovine, koju je Srpska crkva uknjižila na sebe u posljednjoj deceniji, kako stoji u listovima nepokretnosti u koji je Pobjeda imala uvid, prepisan je na mitropolita Amfilohija lično kao vlasnika, suvlasnika ili korisnika. Amfilohije Radović vlasnik je 59 lista nepokretnosti. Mitropolit Amfilohije je, na osnovu podataka Uprave za nekretnine, vlasnik imovine u Rogamima, Seocima, Grbavcima, Mahali, Vranjini, Gostilju, Cijevni, Beranama, Petnjiku, Žabljaku, kao i na brojnim lokacijama u Podgorici i Bijelom Polju. Ostala imovina se vodi na ime Mitropolije Crnogorsko-primorske, na ime Srpske pravoslavne crkve, a pojedina i na ime Beogradske i Pećke patrijaršije.

http://www.portalanalitika.me/politika/vijesti/4111-amfilohije-radovi-vlasnik-je-59-lista-nepokretnosti.html




Top
 Profile  
 

Pola Mitropoliji, pola - Amfilohiju
PostPosted: Sun Apr 04, 2010 6:38 pm 
Offline

Joined: Mon Dec 07, 2009 5:16 pm
Posts: 54
KAKO SE I POD KOJIM USLOVIMA DIO DRŽAVNE IMOVINE NAŠAO U VLASNIŠTVU SRPSKE CRKVE

Pola Mitropoliji, pola - Amfilohiju


Image

Na Mitropoliju su od 1993. do 2002. godine prepisane desetine vjerskih objekata u opštinama Podgorica, Danilovgrad, Nikšić i Bar, kao i 12 hiljada kvadratnih kilometara zemljišta, čiji se dobar dio nalazi na Primorju

Podgorica - U periodu od 1993. do 2002. godine u opštinama Podgorica, Danilovgrad, Nikšić i Bar sve crkve i manastiri iz državnog vlasništva prešle su u svojinu Mitropolije crnogorsko-primorske, tvrde u Crnogorskoj pravoslavnoj crkvi.
Prema njihovom istraživanju, polovina vjerskih objekata u kotorskoj opštini ostala je dio državne imovine, dok su u budvanskoj i hercegnovskoj svi pravoslavni objekti i dalje u vlasništvu države Crne Gore. Važno je napomenuti da su budvanski manastiri Reževići i Gradište ostali u državnom vlasništvu, kao i Crkva Svetog Jovana u Bajicama i Vlaška crkva u centru Cetinja. Slična situacija je i na sjeveru Crne Gore, gdje su u opštinama Kolašin, Mojkovac, Žabljak, Šavnik i Plužine pravoslavni vjerski objekti ostali državni. Na Mitropoliju je u posljednjih deset godina prepisano i 12 hiljada kvadratnih kilometara zemljišta, čiji se dobar dio nalazi na Primorju - kaže za Pobjedu Stevo Vučinić, koji u javnosti najčešće nastupa kao promoter interesa CPC.
Na osnovu posjedovnih listova, u koje je Pobjeda imala uvid, crkve i manastiri su do devedesetih bile zavedene kao pojedinačna pravna lica i bile su u vlasništvu sela, bratstava, plemena i države.
Mitropolija crnogorsko-primorska do devedesetih nije bila pravno lice, tako da je zakonski bilo nemoguće prepisati imovinu na tu zajednicu. U Crnogorskoj pravoslavnoj crkvi tvrde da je odlukom Vlade Crne Gore iz 1998. godine Mitropolija crnogorsko-primorska dobila status pravnog lica, otvorila žiro račun u banci postala vlasnik navedene imovine. Prema njihovim tvrdnjama, do 2000. godine unos podataka u katastar odrađivao se ručno, da bi poslije uvođenja baze podataka ovom državnom organu bio dat nalog da se sve što se vodi kao sakralni objekat upiše pod matičnim brojem Mitropolije.
Znatan dio veoma vrijedne imovine, koju je Srpska crkva uknjižila na sebe u posljednjoj deceniji, kako stoji u listovima nepokretnosti u koji je Pobjeda imala uvid, prepisan je na mitropolita Amfilohija lično kao vlasnika, suvlasnika ili korisnika. Amfilohije Radović vlasnik je 59 lista nepokretnosti.
Mitropolit Amfilohije je, na osnovu podataka Uprave za nekretnine, vlasnik imovine u Rogamima, Seocima, Grbavcima, Mahali, Vranjini, Gostilju, Cijevni, Brenama, Petnjiku, Žabljaku, kao i na brojnim lokacijama u Podgorici i Bijelom Polju. Ostala imovina se vodi na ime Mitropolije Crnogorsko-primorske, na ime Srpske pravoslavne crkve, a pojedina i na ime Beogradske i Pećke patrijaršije.

Prije dvije godine, Uprava za nekretnine je na žalbu Crnogorske pravoslavne crkve da je Srpska crkva tu imovinu nezakonito prepisala na sebe, vlasništvo nad crkvenom imovinom u prijestonici vratila u okvire iz perioda 1962. godine, kada je uknjižena u katastarske knjige kao svojina crnogorskog naroda, tj. države.
Direktor Uprave za nekretnine Mićo Orlandić je za Pobjedu potvrdio da Mitropolija zna, a da treba da znaju i građani, da je cetinjska područna jedinica tu odluku donijela u skladu sa zakonom i imovinu vratila onome kome i pripada. On ističe da Mitropolija crnogorsko-primorska nema argumenata, niti dokumenata kojima može dokazati da je ta svojina bespravno oduzeta ovoj vjerskoj zajednici.

U SJUTRAŠNjEM BROJU POBJEDE

Odgovor na tvrdnje predstavnika CPC u sjutrašnjem broju će obrazložiti član Pravnog savjeta Mitropolije crnogorsko-primorske Velibor Džomić.

Mr. J.

http://www.pobjeda.co.me/citanje.php?datum=2010-04-03&id=182576

Image


Top
 Profile  
 

Elton Džon i Amfilohije
PostPosted: Sun Apr 18, 2010 3:44 am 
Offline

Joined: Mon Dec 07, 2009 5:16 pm
Posts: 54
Lični stav

Amfilohije i Elton Džon

Image
Boško Jakšić

U izboru između Periklove i Fidijine Atine, po kojoj su cvetale slobode slobodnih ljudi, i militarizovane Sparte, po kojoj su homoseksualci ubijani, Srbija je bliža ovoj drugoj.

Mnogi će povodom otkazivanja „Povorke ponosa” sa ogorčenjem ili žalošću konstatovati da je u sukobu dva obraza država izgubila ne samo obraz, već i ponos, dostojanstvo pa i mnoge atribute koji joj pripadaju, ali ostaje pitanje ko je taj koji bio jači.

Na prvi pogled, izgleda da su to junoše pomahnitale srpske desnice, na nulu ošišani neonaci jurišnici koji, poput svojih spartanskih ili arijevskih uzora iz minhenskih pivnica tridesetih, ne dozvoljavaju da se skrnavi junačka srpska loza. „Rasno biološka zaštita naroda”, kako stoji u programu i statutu „Nacionalnog stroja”.

Na „Nacionalni stroj”, „Obraz” i „Pokret 1389”, koje je iz mraka istorije izvukla nova srpska politička misao, nakačili su se i momci koji se skrivaju pod kolektivnim imenom navijači, kategorije koja se – umesto bavljenja loptom – takođe ozbiljno umešala u naš politički život.

Prvi, neonacisti i neofašisti, prepoznaju se u trendu koji opasno luta svetom, od Britanije i Rusije pa čak do Izraela. Druge je domaća politika odvukla od stativa i uključila ih u svoje igre. Supkultura i jednih i drugih nije samonikla već je duboko uronjena u dominantnu konzervativnu matricu društva.

Kada ih bolje pogledam, nikako ne deluju kao zaštitnici moralne čistote, ponajmanje porodice i doma. Ali, iako takvi, ili baš zato što su takvi, postali su izvođači ozbiljnih radova iza kojih stoji – Crkva.

U zemlji koja u potrazi za herojima luta po prostoru omeđenom ratnim zločincima i silikonskim grudima, Crkva je sebi lako obezbedila autoritet. Tim lakše jer je decenijama i sama bila simbol mučeništva. Tim lakše jer se država kao njen svetovni politički pandan, bez obzira na novokomponovano dodvorištvo, ozbiljno ukaljala.

Vekovna borba šta je božije a šta carevo nikada nije prestala. Zašto bi neka nova demokratska Srbija morala da bude baš sekularna? Otkako je zarad nacionalnog promovisanja uvedena u svet politike, Crkva agresivno traži još.

Odnos prema homoseksualcima je Crkvi više nego dobrodošao front. Postala je toliko snažna da može pred zakonom da sačuva sopstvene pedofile dok homoseksualce van svog skuta gura na lomaču.

Braneći čistotu vere od „naleta sotone”, nespremni na bilo kakvo suočavanje s realnostima novog sveta – kakav god on bio – religiozni duhovnici predstavljaju se kao zaštitnici naroda i morala.

Kako mantijama ne priliči puška, mada i takvih ima, zapaljivom retorikom regrutuju dobrovoljce za krstaške ratove sa sekularnom državom.

Vladika Amfilohije je „Povorku ponosa” poredio sa Sodomom i Gomorom. Umesto da, koliko ja razumem hrišćanstvo, ponudi da pomogne „zabludeloj deci”, njegovo preosveštenstvo samo što ne preti ekskomunikacijom. Balkanska pravoslavna inkvizicija.

Zato, kada bolje razmislim, nije država kapitulirala pred desnim marginalcima i navijačkim pivopijama. Država je pre svega sila. Niko me neće uveriti da nije mogla da angažuje dovoljno policajaca koji bi razbili „huligane”. Mogla je, ali kapitulirala je pred Crkvom.

Državni vrh zemlje koja rapidno gubi atribut sekularnosti pokazao je da nema hrabrosti da uzvrati onima koji su pozadinski najviše lobirali da se Beogradu ne dogodi „parada srama” – Amfilohiju i drugim članovima njegovog politbiroa.

Iz oblaka tamjana pomalja se državni vrh spreman na primitivan, jeftini populizam. Državni vrh je u strahu od zameranja verničkoj biračkoj većini, bez trunke hrabrosti da sopstvene demokratske propovedi suprotstavi doktrinarnoj odbrani ljudskih prava iz Hristovog vremena.

Državni vrh koji obećava slobode i liberalne vrednosti 21. veka uplašio se Crkve koja i ne pokušava da se saobrazi s 21. vekom.

Samo još da podsetim: jedan od uslova da dođemo na belu šengensku listu bilo je usvajanje rezolucije protiv diskriminacije. Svake vrste.

Više volim da slušam Elton Džona nego vladiku Amfilohija. Amin.

Boško Jakšić
[objavljeno: 21/09/2009]



pošaljite komentar | pogledajte komentare (53)

http://www.politika.rs/rubrike/Drustvo/ ... on.lt.html


Top
 Profile  
 

monarh Amfilohije
PostPosted: Sun Apr 18, 2010 3:50 am 
Offline

Joined: Mon Dec 07, 2009 5:16 pm
Posts: 54
Амфилохије влада као монарх а не монах


Пред свако редовно заседање Сабора СПЦ, било да је пролећно или јесење, у црквеном врху, због одсуства патријарха Павла, атмосфера прокључа,
да би се након вишедневне сесије све завршило саопштењем из којег проистиче да подела нема и да су сви за то да патријарх до краја живота остане на престолу, мада су већ неколико пута покушали да га пензионишу и смене.
Да ни ово јесење заседање не прође без вруће увертире и нагађања хоће ли бити редовно, ванредно или изборно, побринули су се неки чланови Синода СПЦ који су на прошлонедељном заседању црквене владе дигли глас против иступа митрополита Амфилохија поводом одржавања „Параде поноса“, али не зато што се не слажу с оним што је рекао, већ што је то учинио без договара с њима. Наиме, по писању појединих медија, владике бачки Иринеј, херцеговачки Глигорије и далматински Фотије, сви спремни да поднесу оставку, незадовољни су понашањем ставовима митрополита црногорско-приморског који замењује патријарха Павла. Они, према неименованим изворима из СПЦ, замерају Амфилохију „што не поштује ниједан договор и све важне одлуке доноси сам, мимо Синода, што чак ни патријарх Павле и његов претходник Герман никад нису радили“. Наводно је тројици владика засметало и што је покушао да спречи или одложи посету руског председника Дмитрија Медведева Београду, а кад то није успео, покушава, како се тврди, да наметне шта би председник Русије током предстојеће посете требало да поручи Србима.
Ниједан од именованих владика не жели ни да потврди ни да демантује да је прошле недеље дошло до новог раскола у црквеној влади. Епископ нишки Иринеј, такође члан Синода, објашњава да несугласица има, али да могућност подношења оставки тројице владика који су ставили примедбе на неке поступке није помињана. Он тврди да је дошло до неспоразума о једном питању везаном за „једно службено лице“, и додаје да је то далеко од условљавања тројице епископа останком у Синоду. Из објашњења епископа нишког Иринеја произлази да владике нису имале примедаба поводом иступа епископа Амфилохија у вези с „Парадом поноса“, али га неименовани извори из СПЦ демантују, тврдећи да су ова тројица епископа имала замерке на оглашавање јер нису с њим били упознати и нису стали иза њега. Црквени аналитичар Живица Туцић сматра да, иако је став према хомосексуализму исти, ипак то треба да износи Црква као целина, а не појединци.
– Боље је да ставове о таквим темама износи Црква као целина, као и да то буде предмет неке шире богословске дискусије, током које би се дошло до јединственог става. С друге стране, не треба од Цркве очекивати неке брзе и исхитрене реакције, да она брзо одговори на притиске јавности. Боље је да се не изјашњава уопште него да реагује на начин који ће повредити део јавности, а некад и црквених кругова. То не значи да би Црква требало било коме да повлађује и није никаква трагедија ако она има другачије мишљење од државе или дела јавности, али треба да има убедљив и јединствен став. Синод није ни морао да реагује, а оваквим питањима, етичким уопште, у другим црквама се, на пример, баве посебне комисије које их свестрано обрађују и уобличавају у јединствен став цркве – објаснио је Туцић.
Верски аналитичар Мирко Ђорђевић каже да није изненађен вестима из врха СПЦ јер се само наставља сукоба „тврде“ и „меке“ струје, који унутар Цркве трају одавно, додајући да, ако се испостави да су тројице владика спремни да поднесу оставку, може доћи до пада црквене владе.
– Осим борбе за власт и размишљања о томе ко би могао наследити патријарха, овде се ради о изразито политичком сукобу. Једна страна је под утицајем десних снага, мањих партија које су клерикално настројене, а друга се приклања тражењу реалнијих могућности да се суочи с постојећом ситуацијом. Шта се сада догађа моћи ће се знати тек кад Црква изда званично саопштење и тек након њега ће се дати наслутити да ли ће јесење заседање Сабора бити редовно или ванредно, мада постоји могућност да буде и изборно и да се на њему бира нови патријарх – рекао је Ђорђевић.
Он, како истиче, не би био изненађен када би, иако би била реч о преседану, црквена влада пала јер, како указује, у корену сукоба овога пута су политичке манипулације појединих црквених великодостојника и политичара у којем свако сваким манипулише.

Самодржац црногорско-приморски
– Владике су велики играчи у бори за власт, чак манипулишу и неким партијама. Ако се суди по овим последњим заоштравањима, та јака црквена влада замера митрополиту Амфилохију на самовољи, а он може бити такав само ако има добру залеђину код политичара. Пре свега, он не може замењивати патријарха јер то не постоји у Уставу СПЦ. Он може помагати патријарху, а види се да је он преузео и дужности које по канонском поретку припадају само патријарху. Ако црквена влада падне, то би заиста био преседан, али не и неочекиван – закључио је Мирко Ђорђевић.

Љубинка Малешевић

http://80.74.163.15/node/8633

Постављено од стране admin, Нед, 09/27/2009 - 21:35 (Dnevnik NS)


Top
 Profile  
 

Tamara Kaliterna: Amfilohije prenosi kamen krvavi
PostPosted: Sun Aug 01, 2010 8:48 pm 
Offline

Joined: Mon Dec 07, 2009 5:16 pm
Posts: 54
Tamara Kaliterna: Amfilohije prenosi kamen krvavi

Neđeljnik "Monitor", 07. decembar 2007.

Image


Top
 Profile  
 

Željko Milović: SPC i ROKENROL
PostPosted: Mon Aug 02, 2010 6:31 pm 
Offline

Joined: Mon Dec 07, 2009 5:16 pm
Posts: 54
Željko Milović: SPC i ROKENROL

Neđeljnik "Monitor", 27. jul 2007.

Image


Top
 Profile  
 

Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 55 posts ]  Go to page Previous  1, 2, 3  Next

All times are UTC + 1 hour [ DST ]


Who is online

Users browsing this forum: Yahoo [Bot] and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Search for:
Jump to:  
cron
Style by phpBB3
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group